نسخه Pdf

مثل خود شنبه...

مثل خود شنبه...

یکی از همان شنبه‌های قشنگ خدا بود. از همان شنبه‌ها که قرار است تحول اساسی‌ای را در زندگی‌مان رقم بزنیم و سخت‌ترین تصمیم‌ها را بگیریم و خلاصه هر کدام‌مان به‌نوعی از سرخط شروع کنیم به نوشتن...

آن شنبه اما همین روزها نبود. از سال‌های کمی دورتر حرف می‌زنم. از یکشنبه بهاری در سال ۸۴ که برای اولین‌بار از پله‌های روزنامه جام‌جم بالا رفتم و در تحریریه وزین‌اش نشستم. آن روز را با تمام جزئیات، گوشه ذهنم ثبت کرده‌ام. یک نسخه از روزنامه که روی میز گروه فرهنگ و هنر بود را ورق زدم و رسیدم به ضمیمه «قاب کوچک»؛‌ ضمیمه‌ای ویژه رادیو و تلویزیون. برایم همان موقع هم سوال شد که چرا شنبه را به این ویژه‌نامه اختصاص داده‌اند و چرا به نامش پسوند کوچک افزوده‌اند.
برای هر دو سوال تقریبا هیچ‌وقت پاسخ منطقی پیدا نکردم، تا امروز که قرار است هر شنبه با همان قاب کوچک، مهمان شما باشم؛ مهمانی که قرار نیست با کت و شلوار و خیلی رسمی و اتوکشیده به خانه شما بیاید. ما مثل خود شنبه، قرار است تحولگرا باشیم و در اولین قدم، تیپ‌مان را تغییر می‌دهیم و لباس صمیمی‌تری می‌پوشیم، خیلی راحت و خودمانی می‌نشینیم کنارتان و در این قاب کوچک، درباره یک رسانه‌ملی و بزرگ گپ می‌زنیم. ما مثل آن شنبه دوست‌داشتنی، قرار است رژیم هم بگیریم؛ یک رژیم اخلاقی، رفتاری و رسانه‌ای. قرار است درست‌ها را درشت بنویسیم و البته کاستی‌ها را هم دیگر زیرسبیلی رد نخواهیم کرد. اصلا هر از گاهی باید یک سوزن به خودمان و خانواده صداوسیما بزنیم و بعد جوالدوز به نقد فضا و محتوای تولیدات تصویری در پلتفرم‌ها و فضاهای مختلف داخلی و خارجی بپردازیم.
قاب کوچک نامش شاید پسوند کوچک داشته باشد اما قرار است بزرگ باشد و بزرگ نگاه کند و یک ضمیمه راهبر و جریان‌ساز شود، ان‌شاءا... با کمک همه شما.

سینا علی‌محمدی - روزنامه‌نگار