نسخه Pdf

حسش نیست

حسش نیست

یک روزهایی در زندگی هستند آدم آن‌قدر حالش سرجایش است که اگر شام مرغ سوخاری با سس خردل تند و سالاد کلم خورده باشد هم تا چند روز شارژ می‌شود یا اگر یک پیراهنی،روسریی،چیزی خریده باشد یا یک پیاده روی ساده وسط خنکی بهار. حتی اگر بودجه آن ماهش آنقدر ته کشیده باشد که ویترین مغازه‌ها را ندیده رد کند و ته دلش بگوید کاش پول داشتم یک پک خودکار رنگی خارجکی می‌خریدم هم باز حالش آخر شب که سرروی بالش می‌گذارد خوب است.اما امان از روزهایی که هیچ رقمه حسش نیست.
حتی برای کارهایی که تا دیروز برایشان سر و دست می‌شکستی،برای دیدن یک فیلم مهیج هالیوودی که وقتت را پر کند و حتی برای این که گوشی تلفنت را دستت بگیری و به دوست صمیمی ات پیام بدهی هم حسش نیست.
دراز به دراز می‌افتی روی تخت و چشم‌هایت به سقف گیر می‌کند و می‌روی توی فکر‌های بی‌سر و ته و ناامیدی‌هایی که دمینو وار به هم طعنه زده‌اند و روزت را کرده‌اند سیاه و حواست که جمع می‌شود متوجه می‌شوی ساعت‌ها غرق بد و بیراه گفتن به زمین و زمان بوده‌ای و گوشه چشمت هم احتمالا خیس شده است‌‌.
آدم بعضی از روزها بیشتر از یک مرغ سوخاری با سس خردل تند و سالاد کلم نیاز به تحول دارد.یک معجزه که دست بی‌اندازد این خط کج و معوج زندگی را صافش کند و بگوید بفرمایید لذت ببرید.
از این معجزه‌ها که حتی از دست خود آدم هم برنمی‌آید؛ از اینها که مشهد لازمت می‌کند و یک درددل نزدیک نزدیک نزدیک.

زهرا قربانی - دبیر «نوجوانه»