مریم رشیدی، خواهر داغدار احمد به تپش گفت: «‌14اردیبهشت ماه بود که حال برادرم ناگهان بد شد و خودش هم از حال نامساعدی که داشت، به شدت وحشت کرده بود. او را سوار خودرو کردیم تا به بیمارستان منتقل کنیم که متاسفانه در مسیر، ایست قلبی کرد. پس از انتقال به بیمارستان، احیای قلبی شد و قلبش دوباره به تپش افتاد. در طول مدتی که پزشکان روی او اقدامات درمانی انجام می‌دادند، برادرم سه بار تشنج کرد که همین تشنج‌ها باعث شد در هربار سلول‌های مغزش از بین بروند. در مدتی که برادرم در بیمارستان امام علی(ع) کرج بستری بود، پزشکان در مورد شرایط برادرم چیزی به ما نگفتند اما به اقوام دیگر گفته بودند که سطح هوشیاری برادرم روی دو است و این یعنی مرگ مغزی. در مدت بستری، آزمایش‍‌های متعددی از برادرم گرفتند تا مطمئن شوند آیا امیدی به بازگشت او هست. با این‌که ما همچنان امیدوار بودیم حال برادرم بهتر شود، اما پس از گذشت چهار، پنج روز از بیمارستان با ما تماس گرفتند و پدر و مادرم را به بیمارستان دعوت کردند. در بیمارستان در مورد اهدای عضو با والدینم صحبت کردند.»
اهدای عضو موضوعی بود که حالا خانواده رشیدی در برابر آن قرار گرفته بودند و باید در مورد آن تصمیم می‌گرفتند. تصمیم خانواده، اهدای عضو بود و با موافقت آنها، مرد جوان 20 اردیبهشت، برای اهدای اعضای بدن با آمبولانس به بیمارستان سینای تهران منتقل شد: « در بیمارستان، قلب، کبد و طحال او به بیماران نیازمند اهدا شد و بعد هم مراسم خاکسپاری او را برگزار کردیم. برادرم خیلی دلش می‌خواست تولدش را جشن بگیرد و برای همین ششم خرداد، کیک تولد خریدم و سر مزارش رفتم. برادرم انسانی بسیار بخشنده و مهربان و همیشه به فکر کمک به دیگران بود. اخلاق پسندیده‌ای که من آن را در وجود خودم نمی‌بینم. با این‌که او دیگر بین ما نیست، اما بخشش اعضای بدنش علاوه براین‌که توشه آخرتش شد، فرصت این را دوباره پیدا کرد تا به فرد دیگری زندگی ببخشد و در سینه او به تپش خود ادامه دهد. »