مرتضایی که کرد یزدانش، همره جان مصطفی جانش
حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه/ حکیم سنایی غزنوی
ذکر زوج‌البتول و ابن عم الرسول ابی‌الحسن والحسین المبارز الکرار غیرالفرار غالب الجیش العرمرم الجرار سیدالمهاجرین والانصار امیرالمومنین علی‌بن ابی‌طالب(ع)
روز او بت‌شکن ز روز ازل دست او تیغ‌زن بر اوج زحل
مر نبی را وصی و هم داماد جانِ پیغمبر از جمالش شاد
ای خوارج اگر درونت شکی است کفر و دین نزد تو زجهل یکی است
کس ندیده به رزم در پشتش منهزم شرک از یک انگشتش
آل یاسین شرف بدو دیده ایزد او را به علم بگزیده
نایب مصطفی به روز غدیر کرده در شرع مر ورا به امیر
به فصاحت چو او سخن گفتی مستمع زان حدیث در سفتی
...تو کشیدی ز کافری پندار تیغ بر روی حیدر کرار
کرده در عقل و دین به تیغ و قلم با شجاعت سماحت اندر هم
خوانده در دین و ملک مختارش هم در علم و هم علم‌دارش
جان آزاد مردی و تن دین خسرو سنت و تهمتن دین
شرف شرع و قاضی دین او صدف در آل یاسین او
قابل راز حق رزانت او مهبط وحی حق امانت او
… کرده از بهر جان اهل هنر دَرج در یک سخن دو دُرج گهر
مُحرم او بوده کعبه جان را مَحرم او بوده سر یزدان را
… تا بدان حد شده مکرم بود لو کشف مر ورا مسلم بود
مصطفی را مطیع و فرمانبر همه بشنیده رمز دین یکسر
بهر او گفته مصطفی به آله کای خداوند وال من والاه
فضل حق پیشوای سیرت او خلق او عشرت عشیرت او
هرکه جستی مخالفت در دین کردی او را به زیر خاک دفین
کد خدای زمانه چاکر او خواجهٔ روزگار قنبر او
هرکه تن دشمن ست و یزدان دوست داند الراسخون فی‌العلم اوست
حرمت دین چو ظرف جانش داشت زحمت حرف پیش او نگذاشت
کاتب نقش‌نامه تنزیل خازن گنج‌خانه تأویل
علم او را که صخره کردی موم بود چون محرم و عرب محروم
عالم علم بود و بحرِ هنر بود چشم و چراغ پیغمبر
بحرِ علم اندرو بجوشیده چاه را به زمستمع دیده
رازدار خدای، پیغمبر رازدار پیمبرش، حیدر
حیدری‌کش خدای خواند شیر کی زدی بر معاویه شمشیر
شیر روباه را نیازارد لیک صد گور زنده نگذارد
عقل در آب رویش آغشته سهو در گرد دینش ناگشته
کرده از رمزهای عقل‌انگیز طبع و بازار و ذهن و خاطر تیز
لفظ قرآن چو دید درویشش خویشتن جلوه کرد در پیشش
عشق را بحر بود و دل را کان شرع را دیده بود و دین را جان
… فرشِ توحید جان هستش بود سد اسلام تیغ و دستش بود
کی شود آن‌که ماه دین با او تبع و تابع ثریا او
نه که این عقد پیش از این بودست در ازل تا ابد قرین بودست
با ثریا ثَری برابر شد چون علی با نبی برادر شد
… مرتضایی که کرد یزدانش همره جان مصطفی جانش
هردو یک قبله و خردشان دو هر دو یک روح و کالبدشان دو
هر دو یک در ز یک صدف بودند هر دو پیرایه شرف بودند
دو رونده چو اختر و گردون دو برادر چو موسی و هارون
از پی سائلی به یک دو رغیف سورت هل اتی ورا تشریف
درِّ منظوم پادشا کانش لوح محفوظ مصطفی جانش
سایه چاکرانش از ره حلم قدوه عاشقانش از سر علم
سر توحید اندرین گلشن پیش جان عزیز او روشن
… زمزم لطف آب خامه اوست کعبه اهل فضل‌نامه اوست
… گفته او را رسول جبارش کای خدای از بدان نگه‌دارش
در قیام و قعود عود او کرد در رکوع و سجود جود او کرد
...تیغ خشمش منیر بود منیر بحر علمش غدیر بود غدیر
ذکر زوج‌البتول و ابن عم الرسول ابی‌الحسن والحسین المبارز الکرار غیرالفرار غالب الجیش العرمرم الجرار سیدالمهاجرین والانصار امیرالمومنین علی‌بن ابی‌طالب(ع)
روز او بت‌شکن ز روز ازل دست او تیغ‌زن بر اوج زحل
مر نبی را وصی و هم داماد جانِ پیغمبر از جمالش شاد
ای خوارج اگر درونت شکی است کفر و دین نزد تو زجهل یکی است
کس ندیده به رزم در پشتش منهزم شرک از یک انگشتش
آل یاسین شرف بدو دیده ایزد او را به علم بگزیده
نایب مصطفی به روز غدیر کرده در شرع مر ورا به امیر
به فصاحت چو او سخن گفتی مستمع زان حدیث در سفتی
...تو کشیدی ز کافری پندار تیغ بر روی حیدر کرار
کرده در عقل و دین به تیغ و قلم با شجاعت سماحت اندر هم
خوانده در دین و ملک مختارش هم در علم و هم علم‌دارش
جان آزاد مردی و تن دین خسرو سنت و تهمتن دین
شرف شرع و قاضی دین او صدف در آل یاسین او
قابل راز حق رزانت او مهبط وحی حق امانت او
… کرده از بهر جان اهل هنر دَرج در یک سخن دو دُرج گهر
مُحرم او بوده کعبه جان را مَحرم او بوده سر یزدان را
… تا بدان حد شده مکرم بود لو کشف مر ورا مسلم بود
مصطفی را مطیع و فرمانبر همه بشنیده رمز دین یکسر
بهر او گفته مصطفی به آله کای خداوند وال من والاه
فضل حق پیشوای سیرت او خلق او عشرت عشیرت او
هرکه جستی مخالفت در دین کردی او را به زیر خاک دفین
کد خدای زمانه چاکر او خواجهٔ روزگار قنبر او
هرکه تن دشمن ست و یزدان دوست داند الراسخون فی‌العلم اوست
حرمت دین چو ظرف جانش داشت زحمت حرف پیش او نگذاشت
کاتب نقش‌نامه تنزیل خازن گنج‌خانه تأویل
علم او را که صخره کردی موم بود چون محرم و عرب محروم
عالم علم بود و بحرِ هنر بود چشم و چراغ پیغمبر
بحرِ علم اندرو بجوشیده چاه را به زمستمع دیده
رازدار خدای، پیغمبر رازدار پیمبرش، حیدر
حیدری‌کش خدای خواند شیر کی زدی بر معاویه شمشیر
شیر روباه را نیازارد لیک صد گور زنده نگذارد
عقل در آب رویش آغشته سهو در گرد دینش ناگشته
کرده از رمزهای عقل‌انگیز طبع و بازار و ذهن و خاطر تیز
لفظ قرآن چو دید درویشش خویشتن جلوه کرد در پیشش
عشق را بحر بود و دل را کان شرع را دیده بود و دین را جان
… فرشِ توحید جان هستش بود سد اسلام تیغ و دستش بود
کی شود آن‌که ماه دین با او تبع و تابع ثریا او
نه که این عقد پیش از این بودست در ازل تا ابد قرین بودست
با ثریا ثَری برابر شد چون علی با نبی برادر شد
… مرتضایی که کرد یزدانش همره جان مصطفی جانش
هردو یک قبله و خردشان دو هر دو یک روح و کالبدشان دو
هر دو یک در ز یک صدف بودند هر دو پیرایه شرف بودند
دو رونده چو اختر و گردون دو برادر چو موسی و هارون
از پی سائلی به یک دو رغیف سورت هل اتی ورا تشریف
درِّ منظوم پادشا کانش لوح محفوظ مصطفی جانش
سایه چاکرانش از ره حلم قدوه عاشقانش از سر علم
سر توحید اندرین گلشن پیش جان عزیز او روشن
… زمزم لطف آب خامه اوست کعبه اهل فضل‌نامه اوست
… گفته او را رسول جبارش کای خدای از بدان نگه‌دارش
در قیام و قعود عود او کرد در رکوع و سجود جود او کرد
...تیغ خشمش منیر بود منیر بحر علمش غدیر بود غدیر
