برای خبرنگار بودن باید یک دست لباس چریکی از فرق سر تا نوک پا مشکی برای مواقع خاک و خل و سیل و زلزله داشته باشی که اگر پلاسکویی ریخت و سیلی امام زاده داوود را برداشت با همان یک دست بروی پی درد مردم.
من خبرنگار نیستم.آدم باید برای خبرنگار بودن کلی سفررفته باشد واز تجربه هایش کلی چیز میز بارت شود، کلی آدم دیده باشد و کلی مدیر و مسئول بخاطر موضع گیری های به حقش ازش شکایت ردیف کرده باشند.
من یک نویسنده پشت میزی هستم که زورم می‌آید روابط عمومی فتا بالحن دور از شانی بهم بگوید: الان وقت تماس گرفتنه آخه!؟راستش به نظرم خیلی وقت است خبرنگاری از یک حرکت جریان ساز تاثیرگذار تقلیل پیدا کرده است به یک مخابره خیلی خیلی معمولی و یک گزارش هرم وارونه دم دستی.
خیلی وقت است یک فاتحه ای حواله مقوله ژورنالیست تحقیقی کرده ایم و نمی رویم ته ته یک سوژه را دربیاوریم.خدایی نکرده فکر نکنید خلا این عملکردی که باید از یک خبرنگار دغدغه مند سربزند را متوجه نیستیم نه!
من، حداقل من خبرنگار نیستم!خبرنگار باید جرقه باشد.نه جرقه ای صرفا علیه حجاب و کنش های دهن پر کن، خبرنگار باید جرقه باشد حتی برای اتفاقات تاریخ مصرف گذشته، حتی برای اتفاقات مرده؛ من خبرنگار نیستم...

زهرا قربانی - دبیر «نوجوانه»