نسخه Pdf

از قهرمانان خود چه می‌دانیم؟

از قهرمانان خود چه می‌دانیم؟

خانه‌ای خالی از قهرمان‌ و شناخت‌نداشتن از قهرمانان وطن باعث شده برای قهرمان‌سازی به نمونه‌های پوشالی و مجازی روی بیاوریم، به واقع ما از قهرمانان خود چه می‌دانیم و قرار است چه پرتره‌ای را به فرزندان و آیندگان خود از این قهرمانان نشان دهیم؟

کفایت کردن به نامگذاری چند بزرگراه و خیابان یا کشیدن پرتره‌ای در مسیر اتوبان‌ها نمی‌تواند عامل شناخت از قهرمانان وطن و ساختن ذهنیت در بین کودکان و نوجوانان ما شود. حتی نسل گذشته نیز که با با این نسل زیسته‌اند، نمی‌تواند شناخت درستی از این قهرمانان ملی داشته‌ باشد.
این قهرمانان خاصه شهدا یا ایثارگران جنگ تحمیلی نیستند؛ طی صد سال گذشته ما قهرمانان و پهلوانان بسیاری را در ایران عزیز داشته‌ایم که می‌توان درباره شخصیت آنها به کارهای فرهنگی بسیاری اعم از نوشتن کتاب، ساخت فیلم و روایت داستان و… پرداخت. خانه و خانواده‌های ما امروزه تهی از قهرمانان ملی و آیینی است و حتی در خیلی از مواقع نسل کنونی اطلاعات درستی حتی از اهل‌بیت(ع) هم ندارند. 
نداشتن قهرمان جامعه را وادار می‌کند برای قهرمان‌سازی دست به دامن قهرمانان مجازی و غیرواقعی شود؛ قهرمانانی که قطعا زمینی نیستند و فقط کارهای خارق‌العاده انجام می‌دهند، کارهایی که فقط و فقط می‌توان آنها را در فیلم‌ها و داستان‌ها دید و هیچ کار خاصی انجام نمی‌دهند و هیچ وقت هم مفید به فایده نخواند بود. 
ارگان‌های دولتی و خصوصی فعال در حوزه فرهنگ باید هر چه زودتر برای شناساندن قهرمانان‌مان نه ساختن قهرمان اقدام کنند و با ساخت آثار هنری حتی نوشت‌افزار به نسل آینده کمک کنند تا بتوانند الگویی مناسب را برای خود انتخاب کنند و کودکان‌مان را از الگوبرداری از بتمن و دختر گربه‌ای نجات دهند. باید بدانیم و هوشیار باشیم قهرمانان پوشالی خارجی و غربی به چاردیواری ما نفوذ کرده‌اند و اگر دیر بحنبیم قطعا این نفوذ در آینده برایمان دردسر ساز خواهدبود؛ دردسری که شاید مضراتش از تحریم هم بدتر باشد. باید قبول کنیم کمی دیر فهمیدیم حریم خانه مهم است و نباید هر فیلم و داستانی را برای کودکانمان بازگو کنیم یا آنها را در معرض دیدن آن قرار دهیم. دهه شصتی‌ها به خوبی این موضوع را درک می‌کنند که بدون قهرمان بزرگ شدن چه آسیب‌هایی دارد و می‌تواند تا چه اندازه به آینده یک فرد ضربه بزند. 
نداشتن الگوی مناسب قطعا می‌تواند آینده‌ای تاریک را برای فرد و جامعه رقم بزند و باید برای جامعه ایران الگوسازی نه، بلکه الگوشناسی انجام داد. الگوهای ما فقط مردان جنگی و مدافع کشور نبوده‌اند بلکه ما هنرمندان و شعرایی داریم که در دوره معاصر با آثار خود باعث ایجاد انگیزه و غرور ملی شدند اما متاسفانه هیچ‌گاه در رسانه‌ای به آنها پرداخته نشده‌است و همیشه گمنام و ناشناس باقی مانده‌اند. الگوشناسی برای کودکان و نوجوانان، کار و راهی سخت اما شدنی است و این راه را می‌توان با کمک گرفتن از بزرگان هموار کرد.