این مجموعه ۱۱ داستان کوتاه درباره زندگی دارد. داستان‌ها درباره چیزهای ساده زندگی هستند و خانه عنصر مشترک همه آنهاست. خانه‌هایی که اول معمولی‌اند اما بعد شگفت‌انگیز می‌شوند. نویسنده به گفته خودش برای نوشتن داستان‌ها، ساعت‌ها اعمال و رفتار آدم‌ها را تماشا کرده و آنها را تبدیل به داستان کرده است. البته ناگفته نماند که داستان‌های زمانی اصلا معمولی نیستند و کسانی که طالب داستان‌های ساده و معمولی‌اند از این کتاب لذتی نمی‌برند؛ کتاب زمانی پر از توصیفات عجیب و غریب و پر از هنر آشنایی‌زدایی اوست. او به جاهایی نگاه می‌کند که دیگران نگاه نکرده‌اند و همین کارش داستان‌های او را شگفت‌انگیز کرده‌ است، او کمندی از کلمات به گردن خواننده می‌اندازد و او را جلو می‌برد؛ خیلی آهسته و با احتیاط. زمانی در آثارش پرسش‌‌هایی را هم مطرح می‌کند؛ درباره دوستی‌‌ها، رابطه‌‌ها و حیوانات که در نهایت باعث می‌شود این کتاب اثری ماندگار شود.  آدم‌های این مجموعه داستان کلافه‌اند. از همه طیف هستند. بعضی جسم دارند و بعضی جسم ندارند؛ یا در حافظه‌اند یا از گذشته آمده‌اند یا روح‌اند و از عالم غیب کوچ کرده‌اند. نکته مهم این است که تمام آدم‌ها ساکن این تکه زمین‌اند. خانه‌های این مجموعه داستان آجری یا سنگی، نه خیلی بزرگ، نه خیلی کوچک، نه خیلی ارزان و نه خیلی گران هستند. گاه دیوارها ضخیم و گاه کم قطراند، آنقدر که حتی صدای پای همسایه یا قیژقیژ اسباب و وسایل به گوش می‌رسد، انگار که در آن خانه روح وجود دارد.