ویژگی بارز این دوره از جام‌جهانی نفوذ شدید و همه جانبه سیاست به تمام ابعاد آن بود، به‌گونه‌ای که بعد از 88 سال هنوز سیاسی‌ترین جام‌جهانی تاریخ شناخته می‌شود. اروگوئه در اعتراض به رژیم فاشیستی ایتالیا شرکت نکرد و برخی از تیم‌ها نظیر برزیل و آرژانتین از ترس، برخی بازیکنان مهم خود را نیاوردند. ایتالیا قهرمان این جام شد اما بعد از گذشت نزدیک به 9دهه همه خوب می‌دانند موسولینی چگونه با نفوذ روی هیات اجرایی مسابقات همه چیز را به سمت قهرمانی ایتالیا سوق داد. اوج فضاحت و رسوایی جام جهانی 1934 جایی بود که در فینال ابتدا چکسلواکی سابق به گل رسید اما  تماشاچیان ایتالیایی با کمک پلیس به میدان مسابقه ریختند و بازیکن گلزن را با تور سیمی بستند و ایتالیا هم به‌شدت از سوی داور حمایت شد. گل پیروزی این تیم در برابر چکسلواکی در فینال جام جهانی به‌طور غیرقانونی در دقیقه ۹۶ زده شد. به این ترتیب قهرمانی فاشیستی ایتالیا با بدنامی هر چه‌تمام‌تر جاودانه شد و برگ سیاهی شد بر تمام ادوار تاریخ، نه‌فقط جام‌جهانی که کل ورزش جهان. اما از قهرمانی فاشیستی ایتالیا که بگذریم، این دوره از جام‌جهانی نکات دیگری هم داشت، از جمله این‌که برای نخستین بار تیمی از آفریقا در جام‌جهانی شرکت کرد. این تیم مصر بود. لکه ننگ دیگر این رقابت‌ها بدرفتاری با بازیکنان سیاهپوست بود که در اعماق تاریخ تاریک نژادپرستی در جهان ورزش باقی می‌ماند. شیوه سفر تیم‌ها به ایتالیا نیز همانند آنچه بود که در جام‌جهانی 1930 رقم خورد؛ سفرهای طولانی با کشتی که نزدیک به یک ماه طول کشید و البته رنج و مشقت این سفر که خستگی زیادی را به تن همه آنها گذاشت. موسولینی از این جام به‌عنوان راهکاری برای تبلیغ فاشیسم استفاده کرد اما آنچه او انجام داد به‌عنوان یک لکه ننگ ابدی باقی ماند. اتهامات رشوه‌دهی یا دخالت دولت ایتالیا که دیگر از موارد بدیهی این جام بود.