در واقع همان‌طور که از دو کلمه آن پیداست هزینه و فرصت باید مد نظر قرار بگیرد. به بیان بهتر برای انجام فرصت جدید باید هزینه آن را بپردازید. زمانی که یک عامل مشخص تولید کمیاب داشته باشد، تخصیص آن در یک فعالیت تولیدی در واقع به این معنی است که فرصت برای استفاده از آن در زمینه‌های دیگر صرف‌نظر شده است. به‌عنوان مثال اگر شما شغلی با درآمد 400‌میلیون تومان را ترک کنید تا یک استارت‌آپ خاص راه‌اندازی کنید هزینه‌فرصت شما برای اجرای استارت‌آپ 400‌میلیون تومان خواهد بود. ارزش نهایی این کار باید بیشتر از مقداری باشد که از آن صرف‌نظر کردید. 
در مثالی دیگر می‌توانیم به موضوع کشاورزی بپردازیم که ملموس‌تر شود. یک کشاورز را در نظر بگیرید که یک زمین کشاورزی 1000متری دارد. در این بخش کشاورز اگر همه زمین خود را برای کشت سیب‌زمینی اختصاص دهد هزینه فرصت پیاز را از دست داده و برعکس. در این شرایط کشاورز با توجه به وضعیت بازار فروش، وضعیت اقتصادی و همچنین هزینه‌های تولید باید کشت محصولی را انتخاب کند که بازه مطلوبی برایش داشته باشد. به‌اصطلاح مطلوبیت تولید‌کننده فراهم شود.