به همین دلیل گفته می‌‌شود غم و اندوه، استرس و افسردگی، افراد را پیرمی‌‌کند. همان‌طورکه امیر‌المومنین(ع) هم فرمودند: «اندوه نیمی از پیری است و اندوه بسیار موجب پیری می‌شود.» ازسوی دیگر محققان هم گزارش دادند افرادی که والدین، شریک زندگی، خواهر یا برادر یا فرزند خود را از دست دادند، در مقایسه با افرادی که چنین حسی را تجربه نکردند،علائم سن بیولوژیکی بالاتر را نشان دادند. غم و غصه، فرسایش‌دهنده اعصاب، عامل فشار خون، مرض قند و امراضی همچون بی‌اشتهایی، ترش‌کردن معده، زخم معده و...است. در اثر غصه، نیروی بدن صرف خودخوری شده و کم‌کم قدرت مقاومتش کم می‌شود و بدن در معرض ابتلا به انواع بیماری‌ها قرار می‌گیرد. ابتلای مداوم به غم و غصه، نگرانی و التهاب، به خودی خود بیماری‌زاست، اما از آن خطرناک‌تر، سرکوب این احساسات است که خطرات مضاعفی برای انسان به‌دنبال دارد. با وجود این بهترین راه این است که انسان آزادانه غصه‌ها و اندوه‌های خود را به‌صورت واکنش‌های عاطفی همچون گریه‌کردن، تخلیه کند.