کارگردانی این درام خانوادگی پرتنش تاریخی را نورا الخطیب انجام داده است. او فیلمنامه خیالی خود را با نگاهی به حوادث مهم تاریخ کشورش در 60 تا 70سال اخیر نوشته و با آن‌که شخصیت‌های داستان غیرواقعی وساخته وپرداخته ذهن خود اوست، ماجراهایی که در طول فیلم اتفاق می‌افتد برگرفته از حوادث واقعی این کشور عربی است.ماها، شخصیت اصلی داستان صخره، کاغذ، دریا قرار است تولدش را جشن بگیرد. تعطیلات تابستانی سال 2001 هم در راه است، او امید دارد پدرش برای جشن تولدش حاضر شود. پدر ماها برای یک‌سال راهی کویت شده تا به‌عنوان کارگر فصلی در آنجا کار کند و نمی‌تواند خودش را به مصر برساند و این در حالی است که به دخترش قول داده با کادویی زیبا در این جشن حاضر شود. ماها زمانی که متوجه می‌شود پدرش غایب اصلی مراسم جشن است، دنیایی موازی دنیای واقعی خلق کرده و با دوستی خیالی، تصمیم می‌گیرد رازورمز مربوط به غیبت پدر را حل کند. داستان فیلم درکنار نمایش واقعیت‌های تاریخی سالی که داستان فیلم در آن اتفاق می‌افتد، فلاش‌بک‌هایی هم به گذشته زده و نبرد اعراب علیه تجاوزات ارتش اسرائیل وجنگ بزرگ ومعروف ارتش مصر در دوران جمال عبدالناصر با نیروهای ارتش اسرائیل را نیز به نمایش می‌گذارد. 
خانم الخطیب، کارگردان فیلم قبل از شروع فعالیت فیلمسازی در کار تولید یکسری فیلم کوتاه بوده و در این رابطه هشت فیلم در کارنامه‌اش دارد که در آنها به بررسی وضعیت دشوار زندگی در مصر و تلاش‌های مردم آن برای کسب یک زندگی بهتر و احیای حقوق مدنی‌شان پرداخته است. این انیمیشن اولین ساخته بلند الخطیب به حساب می‌‌آید و او اظهار امیدواری کرده استقبال بالای تماشاگران از آن، راه را برای تولید تعداد بیشتری فیلم انیمیشن در کشور هموار کند. 
او درباره اثرش می‌گوید: «ما در مصر یک صنعت سینمای قوی داریم که همیشه توجه ویژه‌ای به مسائل اجتماعی و مشکلات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مردم داشته است. این فیلم‌ها همیشه با حمایت و استقبال عموم تماشاگران همراه بوده و زمینه را برای ادامه فعالیت هنرمندان مستقل فراهم‌ترکرده است.هنرمندان مستقل ومتعهد همواره تلاش کرده‌اند داستان فیلم‌هایشان را به شکلی جذاب ومردم‌پسند تولید و شمار بیشتری ازمخاطبان راجذب خود کنند. این درحالی است که فیلمسازان و تهیه‌کنندگان سینمای عامه‌پسند هم مشغول فعالیت وساخت محصولات تجاری وسرگرم‌کننده‌شان هستند.نوعی تفاهم بین دست‌اندرکاران این دو نوع سینما وجود دارد و استقبال مردم از فیلم‌های این گروه، نشان می‌دهد که خواهان ادامه فعالیت آنها هم هستند. ورود تهیه‌کنندگان کارهای تجاری به سرمایه‌گذاری روی تولیدات مستقل و اجتماعی، نکته خوب و مهمی است که باید به فال نیک گرفته شود.»

کیکاوس زیاری | گروه فرهنگ و هنر