او می‌بیند، او می‌داند‌؛ حرف‌هایی که ما به همدیگر می‌زنیم را او جلوتر [می‌شنود]‌؛ «عَینُ‌ا... النَّاظِرَة وَ أُذُنُهُ الْوَاعِیة‌؛ [امام] چشم بینای خدا و گوش شنوای الهی است». او جلوتر از ما، حرف همدیگر را می‌شنود. بلکه خودمان که حرف می‌زنیم، این صدا که از لب به گوش می‌آید فاصله‌ای دارد، او جلوتر از این فاصله حرف خودمان را می‌شنود. [زودتر] از خودمان، کلام خودمان را [می‌شنود]. آن‌وقت ما می‌توانیم کاری کنیم که او نفهمد؟! می‌توانیم کاری کنیم که او نداند؟!
نمی‌توانیم اعمال خودمان را از خدا مخفی کنیم. [او] قادر است، ناظر است، علیم است، حکیم است. تا با او نسازیم، کارمان درست نمی‌شود.  حالا چه کار کنیم؟ خودمان از خودمان بترسیم‌؛ فضلا از دیگران (چه رسد به دیگران). خودمان از خودمان در حفاظ باشیم‌؛ خوب و به‌قاعده ملتفت [و متوجه] باشیم که از [طرف] خودمان اغوا نشویم، از خودمان تهدید نشویم، از خودمان تطمیع نشویم! وقتی که همه این مطالب احراز شد، بین خودمان و خدا در خلوت‌ها، از تضرعات و از انابه و از توبه و از طلب توفیق به توبه دست برنداریم.