آنچه بازار کار ایران را در مواجهه با این موج متحول می‌کند، نه تعداد شغل‌های ازدست‌رفته، که کیفیت اشتغال و نحوه توزیع منافع بهره‌وری است. در شرایطی که نرخ بیکاری و تورم بالا، معیشت کارگران را تحت فشار قرار داده، ورود و گسترش هوش مصنوعی می‌تواند هم اهرم توسعه باشد هم عاملی برای تشدید نابرابری.  افزون بر این، در شرایط جدید پس از جنگ
 ۴۰ روزه آمریکا و رژیم‌صهیونیستی علیه کشور عزیزمان، که لزوم بهینه‌سازی بهره‌وری و شتاب‌بخشی به تحولات اقتصادی بیش‌از‌پیش احساس می‌شود، یکی از راهبردهای کلیدی و اصولی، به‌کارگیری هدفمند هوش مصنوعی به‌عنوان اهرمی برای عبور از رکود و افزایش کارایی در بخش‌های مولد اقتصاد است، به‌شرط آن‌که این به‌کارگیری با برنامه‌ریزی اجتماعی و عدالت‌محور همراه باشد و صرفا به‌سود گروه‌های خاصی تمام نشود. 
   اثر هوش مصنوعی بر اشتغال: پیچیده‌تر از حذف یا ایجاد شغل
در ایران، برخی مشاغل روتین اداری مانند حسابداری ساده، خدمات پشتیبانی و حتی برخی امور بانکی مانند افتتاح حساب یا پردازش اسناد، بیش از سایرین در معرض فشار قرار دارند. برای نمونه، بسیاری از بانک‌ها در حال راه‌اندازی سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای پردازش خودکار درخواست‌های مشتریان هستند که می‌تواند نیاز به نیروی انسانی در شعب را به‌شدت کاهش دهد. در مقابل، مشاغل نیازمند خلاقیت، تعامل اجتماعی و مهارت فنی مانند پرستاری، تعمیرات تخصصی تجهیزات پزشکی، کشاورزی هوشمند و آموزش تخصصی، نه‌تنها مقاوم‌ترند، بلکه با هوش مصنوعی بهره‌ورتر هم می‌شوند.