مقاومت در جنگ جمعیتی

مقاومت در جنگ جمعیتی

موضوع افزایش جمعیت، همواره یکی از دغدغه‌های محوری در اندیشه و نگاه رهبر شهید بوده است؛ نگاهی که ریشه‌ها و پیامدهای آن را باید در ژرفای معادلات قدرت در نظام بین‌الملل جست‌وجو کرد.

دکتر مهدیه شادمانی | عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان

از منظر نظریه‌پردازی سیاسی، هر قدرتی چه در ابعاد سخت‌افزاری نظیر توان نظامی و اقتصادی و چه در ابعاد نرم‌افزاری، پیش از هر چیز به ماده اولیه و بنیادین خود یعنی نیروی انسانی کارآمد و پویا نیازمند است. تاریخ و تجربه تحولات جهانی نشان می‌دهد که اگر ملتی از نظر ساختار و ترکیب جمعیتی دچار تحلیل و انقباض شود، انباشت ثروت، پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها و حتی برتری‌های مقطعی نیز نمی‌تواند مانع از زوال یا شکست آن در برابر رقبایی شود که از موهبت جمعیت جوان، پرانگیزه و مولد بهره می‌برند. به همین دلیل مسأله جمعیت هرگز نباید در حد و مرز یک انتخاب صرفا شخصی یا خانوادگی تنزل پیدا کند، بلکه از جنس تکالیف شرعی، ملی و تاریخی است که تولید نسل سالم، مؤمن و باارزش در آن، حکمی شبیه به یک جهاد دارد؛ جهادی که صیانت از استقلال و کیان کشور در گرو استمرار و پیروزی در آن است. در تبیین چیستی این مواجهه، باید میان جنگ‌های سنتی و جنگ خاموش جمعیتی تمایز قائل شد. جنگ‌های نظامی و اقتصادی به‌دلیل ماهیت آشکار، پرسر و صدا و عیان خود، همواره جامعه را به حالت دفاعی درآورده و مکانیسم‌های مقاومت ملی را به‌طور خودکار فعال می‌کنند اما جنگ جمعیتی با ابزارهای پیچیده‌تر و از طریق مهندسی فرهنگی دشمن پیش می‌رود. در این میدان، ترویج فردگرایی افراطی برخاسته از آموزه‌ها و اندیشه‌های مادی‌گرایانه غربی، با هدف از بین بردن انگیزه‌های بقا و استمرار نسل طراحی شده است. نفوذ تدریجی فرهنگ مدرنیته به لایه‌های مختلف زندگی اجتماعی، سبکی از زیست را بازتعریف کرده که به‌ویژه با ارائه الگویی منزوی‌کننده و کاذب از استقلال‌گرایی برای بانوان، آنها را به سمت تجرد قطعی، گریز از مسئولیت‌های خانوادگی و پذیرش زندگی‌های انفرادی و بی‌تعهد سوق می‌دهد. این پدیده، مصداق بارز یک تهاجم خاموش، بی‌هزینه و بدون شلیک حتی یک گلوله است که با هدف تهی‌سازی درونی جامعه و شکستن خاکریزهای مقاومت فرهنگی آن اجرا می‌شود. در حالی‌که جنگ نظامی، مرزهای جغرافیایی را تهدید می‌کند و جنگ اقتصادی معیشت روزمره را هدف می‌گیرد، جنگ جمعیتی ریشه، پیوند و استمرار نسلی یک تمدن را نشانه می‌رود و به همین دلیل، بنیادی‌ترین لایه امنیت ملی را به چالش می‌کشد. پیامدهای این تهی‌سازی جمعیتی، طیفی از بحران‌های ساختاری را به دنبال دارد. جامعه‌ای که در چنبره پیری و کهولت گرفتار می‌آید، به مرور پویایی، نوآوری، خلاقیت و روحیه ریسک‌پذیری خود را 
از دست می‌دهد.