بعضیامون واقعا آدم روزهای سخت نیستیم!
و دقیقا همون‌جاست که زندگی از پا می‌اندازه، تا بهت یاد بده باید قوی باشی. یه‌وقتایی که شاید اصلا فکرشم نمی‌کردی همچین اتفاقایی واست بیفته. درست جایی که فکر می‌کنی حالا دیگه موقع تجلی آرزوهات و خواب و خیالات و اون تصوراتیه که شاید در گذشته نه‌چندان دور از آینده‌ای که الان باشه داشتی. اما  اون رویاها با اون چیزی که الان می‌بینی خیلی فاصله‌ داره ...
اون‌وقته که میگی «زکی». اون‌وقته که تازه می‌فهمی زندگی واقعی چیه و تا الان تو خواب و رویاهات زندگی می‌کردی. اون‌وقته که خیلی از واقعیتای تلخی که قبلا اصلا نمی‌دیدی‌شون و واست محسوس نبود کاملا برات ملموس می‌شه حتی اون موقع است که می‌فهمی هیشکی جز خودت نمی‌تونه زندگی ‌تو نجات بده  شاید اولش احساس کنی قربانی هستی یا دیگه واسه خیلی چیزا دیر شده ولی خیلی زود می‌فهمی برای چیزایی که می‌خوای تو زندگیت داشته‌باشی خودت تلاش کنی  «فقط باید خودت» و این واسه یه آدم درونگرا که با تنهاییاش و دنیای خودش بزرگ‌شده خیلی سخته اون موقع است که می‌فهمی «مجبوری» و باید خودت تغییر کنی تا دنیای اطرافتم تغییر کنه ولی خیلی سخته  و بعضی چیزا رو در خودت نمی‌تونی تغییر بدی، یا فکر می‌کنی غیرممکنه.
 اون موقع است که می‌شکنی و به هر چیزی متوسل می‌شی تا فرار کنی از شرایط، تا یه جورایی زیرآبی بری و فکر می‌کنی این‌جوری واست بهتره  چرا؟! چون اینقد اعتمادبه‌نفس نداری و خودتو باور نداری یا حتی حالشو نداری که بدونی خودت می‌تونی خیلی چیزا رو عوض کنی. ولی اگه یکم با خودت خلوت کنی می‌بینی راه گریزات فقط یک کلمه است؛ «تلاش». پس تصمیم می‌گیری تلاش کنی، بجنگی، امیدوار باشی و توکل کنی.
و به خودت هر روز بگی:  قول می‌دم درست بشه.