زندگی به یک شعر پر تب و تاب می‌ماند که در فراز و فرودهایش، گاهی قصه تو را به اوج می‌رساند و گاه تو را از فرط اندوه و غم به ایستادن وا می‌دارد. اما بدان اگر این معلم با بصیرت روزگار، در کلاس عشق و معرفت خویش زندگی تو را با ناخوشی‌ها پیوند می‌دهد، تنها به این خاطر است که درسی به تو بیاموزد.
وقتی پله‌های ترقی و شکوفایی تو در هم می‌شکنند، وقتی کوله بار سختی‌ها روی شانه‌هایت سنگینی می‌کند، وقتی خستگی و تنهایی دستانت را از پشت می‌بندند و تا آخرین نفس‌ها تو را از پای در می‌آورند،آنگاه که آخرین روزنه‌های امید از تو چشم‌پوشی می‌کنند و آن گاه که هر دستی، دست یاری طلب تو را پس زد، وقتی پل خوشبختی تو از بیخ شکست، دقیقا در همان لحظه سخت، که نومید می‌شوی از عالم و آدم ،یک آشنا هست که جای پایت را در مسیر خوشبختی محکم خواهد کرد.در آن سوی ابر‌ها یک نفر هست که همواره حواسش به تو هست؛یک نفر هست که تا عمق جان تو را دوست می‌دارد. همان معبودی که دستت را در دست ناملایمات زندگی می‌گمارد، یک روزی، یک جایی، پل‌های شکسته رو‌به‌رویت را با دستان بزرگ و بخشنده خویش مرمت می‌کند و راه می‌گشاید برای بنده‌ای سراپا تقصیر که هنوز خوب نمی‌داند از این دنیای بزرگ چه می‌خواهد.
در انزوای شب‌های بی ستاره ات، یک نفر هست که تو را می‌بیند. چه می‌دانم شاید از دریچه یک ستاره دور به تو می‌نگرد و آنگاه که تنها لحظاتی به تضرع او می‌نشینی، اوست که دستی می‌شود برای یاری‌ات و با پرتو نوری از وجودش شب‌های تارت را روشنی می‌بخشد.
کافی است مقصود و سر منزل دلت او باشد و بس،آنگاه اگر کوه‌ها هم فرو بریزند تا تو را از حرکت باز دارند، بدان هیچ قدرتی مانع خواست پروردگار تو نخواهدشد.
دعا بهانه است. خدا دل دل می‌کند که تو نامش را صدا بزنی!دلش به دلت محتاج،نه! اما چه کنم که خود مهرورزی بر بندگانش را بر خود واجب کرده‌است.