شاید شما هم وقتی امتحان داشتید با خودتون فکر کرده‌باشید که کاش همه چیز رو می‌دونستم و بلد بودم. 
یا وقتی برای رسیدن به هدفی تلاش می‌کردید، گفتید که کاش آیندم رو می‌دونستم. 
من خودم به‌شخصه زیاد از این فکرا می‌کنم. 
نمی‌دونم اقتضای سن‌مونه یا هر چیز دیگه، اما به‌نظرم به‌شدت جای فکر و بحث داره.
مثلا تصور کنید که شما توی همه زمینه‌ها تبحر دارید. دوست‌تون هم توی همه زمینه‌ها علم و آگاهی داره و دوست دوست‌تون هم همین‌طور. حتی خانوادتون هم همین‌طور. 
همه همین‌طور.
بی‌مزه نیست این‌که ما به همه‌چی علم داشته باشیم؟
به‌نظرم دنیا این‌طوری خیلی کسل‌کننده می‌شه.
نه لذت آموزش رو می‌چشیم، نه مشورت رو، نه پرسیدن رو و نه هیچ چیز دیگه رو. حتی دیگه رغبتی هم به مطالعه نداریم. شاید دیگه دنبال تجربه‌کردن هم نباشیم. 
می‌بینید؛ وقتی همه‌چیزو بلد باشیم و آینده‌رو هم بدونیم، شاید دیگه انگیزه و هیجانی هم برامون باقی‌نمونه. 
به‌نظرم خیلی لذتبخشه وقتی که ما تصمیم می‌گیریم که برای آینده‌مون انتخاب کنیم. چراکه هرکدوم از انتخاب‌های ما، یه مسیر جدید و زندگی متفاوت‌تری رو پیش روی ما می‌ذاره. 
قشنگ‌تره اگه برای یه بار هم که شده، با دید متفاوت‌تری به این موضوع نگاه کنیم.
به قول آنشرلیِ موقرمزی: 
«آه، چه خوبه که تو زندگی هنوز هم چیزی برای پرسیدن وجود داره!»