شدم از شهر گریزان و به درمان مشغول 
من قرنطینه‌ام و درد مرا نیست اصول 
همه تن، درد و تب و سرفه و شب بیداری 
به سطوح آمده این حوصله از بیکاری ...
دست بردم به قلم بلکه وصیت بکنم 
به خودم گفتم اگر شد دو نصیحت بکنم 
«دوستان شرح پریشانی من گوش کنید» 
هر چه گفتند ز امراض فراموش کنید 
کرونا درد عجیبی است در اندیشه‌ من 
که زده تیشه به این جان بلا ریشه‌ من 
ماسک‌ها اسلحه‌ای نرم برای جنگ‌اند 
جنگ سختی که در آن فاصله‌ها دلتنگ‌اند 
دو قدم فاصله را خوب رعایت بکنیم 
چاره‌ای نیست، بیایید شکایت نکنیم