بیل را بکش!
سیدسپهر جمعه‌زاده
_ حکیم که از کودکی، آرزوی ساخت یک فیلم سینمایی را در ذهن و دل داشت، طبق معمول هر روز آمده بود تا از وسط کوچه و خیابان سوژه‌ای برای ساخت فیلمش صید کند.(اابته شایان ذکر است که این حکایت پیش از شیوع کرونا رخ داده است. در نتیجه سوال‌پیچ‌مان نکنید. باتشکر. راوی حکایت)
حکیم برای صید سوژه‌اش، عادت داشت که پشت شمشادها بایستد و استراق‌سمع کند.( همان فالگوش ایستادن خودمان!) ممکن است بپرسید چرا این‌کار را می‌کرد ، که ما عرض می‌کنیم خیلی سوال خوبی پرسیده‌اید و جواب می‌دهیم چون دوست داشت!
سیر مکالماتی که آن روز حکیم از پشت شمشادها شنید، به این شرح است:
_ اولی خطاب به دومی: شنیده‌ای خبر جدید را؟
_ دومی: همان‌که یک نفر با بیل دوست خود را به قتل رسانده است؟
_ اولی: دقیقاً.
_ دومی: نه نشنیده‌ام!
_ اولی: (در این قسمت، کارگردان حکایت، دیالوگ خاصی برای جناب اولی ننوشته است، شما فرض کنید که اولی به تقلید از سیامک انصاری در دوربین زُل می‌زند!)
_ سومی: اولی جان! من شنیده‌ام اما باور ندارم. در ضمن خبر موثق دارم که دروغ می‌گویند مثل چی!
_ اولی: چطور؟
_ سومی: کسی که او را قاتل معرفی کرده‌اند، همسایه ماست. خود من بارها، زنگ منزلشان را به هوای قرض‌گرفتن بیل، زده‌ام اما خودش گفت که ما در خانه بیل نداریم. رسانه‌ها یک چیزی بافته‌اند!
_ دومی: آری ای سومی عزیز. تو راست می‌گویی.
این بیل‌ها این‌قدرها هم بد نیستند. اصلاً بی‌خودی مسؤولیت افتضاح جنگ‌های اخیر کشور همسایه را نیز گردن بیل کلینتون بیچاره انداختند!
حکیم در اینجای بحث با خودش فکر کرد و گفت ولی انگار این قصه بیل ریشه تاریخی دارد اصلا ماجرا برمی‌گردد به زمان هابیل و قابیل.
یکی از جمع مذکور ادامه داد: ببینید آقایون ! همه چیز زیر سر این زنهاست. تا به حال هیچ با خود فکر کرده‌اید که چرا ما زنبیل داریم اما مردبیل نه؟! این نشان می‌دهد اینجا هم پای یک زن در میان است.
اولی: نگو این‌طور برادر من! پس این سیبیل چیست پشت لب ما؟ بنده شخصاً با یک بیلش می‌توانم ضامن وام‌های میلیاردی شوم!
دومی: من هم معتقدم بیل چیز مهمی است. آن سال هم در شوروی، همین بیل آن فاجعه را به بار آورد. مگر چرنو بیل را ندیده‌اید؟
اولی: تا صبح هم اینجا از مضرات بیل برای من بگویید، زیر بار نمی‌روم. ما کم بیل موفق نداشته‌ایم در تاریخ. شما ببینید، ما بیل گیتس را داریم، گرت بیل را داریم، گراهام بیل را داریم. اصلاً چرا راه دور برویم همین فارابیل! و البته جناب شوالیه تاریکی معروف به کریستین چارلز فیلیپ بیل!
در همین شرایط که هردمبیل تازه‌ای رو می‌شد و فضا هردمبیل می‌شد، یکهو بحث بالا گرفت و بین اولی و دومی و سومی، جنگی تن به تن شد. خلاصه آنکه اولی و دومی، بیل‌هایشان را از جابیلی (جای سکونت بیل را گویند!) درآوردند و شروع به بزن بزن کردند. این وسط اما سومی، یک کلنگ به همراه داشت و از دعوا عقب مانده بود که راوی محترم حکایت، یک دستگاه بیل تقدیم ایشان کرد تا قاعده بازی حفظ شود!
در این حین، جناب حکیم که پشت شمشادها قایم شده بود، مشکل اصلی جامعه را وجود بیل دانست و سوژه یک فیلم بلند سینمایی را با عنوان «بیل را بُکش!» در ذهن خود پرورش داد.
دست آخر نیز طی جداسازی اولی از دومی در حین دعوا، یک بیل به سر حکیم خورد و متاسفانه جناب حکیم آرزوی فیلمسازی را به سی‌سی‌یو برد!
همین شد که سال‌ها بعد در بلاد دیگری فردی به نام آقای تارانتینو، با کپی‌کاری از سوژه حکیم اقدام به ساخت این فیلم کرد و حتی «بیل را بُکشِ۲» را نیز ساخت.
ما از این داستان نتیجه می‌گیریم که نباید سوژه‌های ملت را بدزدیم. دزدی کار خوبی نیست!
حکیم برای صید سوژه‌اش، عادت داشت که پشت شمشادها بایستد و استراق‌سمع کند.( همان فالگوش ایستادن خودمان!) ممکن است بپرسید چرا این‌کار را می‌کرد ، که ما عرض می‌کنیم خیلی سوال خوبی پرسیده‌اید و جواب می‌دهیم چون دوست داشت!
سیر مکالماتی که آن روز حکیم از پشت شمشادها شنید، به این شرح است:
_ اولی خطاب به دومی: شنیده‌ای خبر جدید را؟
_ دومی: همان‌که یک نفر با بیل دوست خود را به قتل رسانده است؟
_ اولی: دقیقاً.
_ دومی: نه نشنیده‌ام!
_ اولی: (در این قسمت، کارگردان حکایت، دیالوگ خاصی برای جناب اولی ننوشته است، شما فرض کنید که اولی به تقلید از سیامک انصاری در دوربین زُل می‌زند!)
_ سومی: اولی جان! من شنیده‌ام اما باور ندارم. در ضمن خبر موثق دارم که دروغ می‌گویند مثل چی!
_ اولی: چطور؟
_ سومی: کسی که او را قاتل معرفی کرده‌اند، همسایه ماست. خود من بارها، زنگ منزلشان را به هوای قرض‌گرفتن بیل، زده‌ام اما خودش گفت که ما در خانه بیل نداریم. رسانه‌ها یک چیزی بافته‌اند!
_ دومی: آری ای سومی عزیز. تو راست می‌گویی.
این بیل‌ها این‌قدرها هم بد نیستند. اصلاً بی‌خودی مسؤولیت افتضاح جنگ‌های اخیر کشور همسایه را نیز گردن بیل کلینتون بیچاره انداختند!
حکیم در اینجای بحث با خودش فکر کرد و گفت ولی انگار این قصه بیل ریشه تاریخی دارد اصلا ماجرا برمی‌گردد به زمان هابیل و قابیل.
یکی از جمع مذکور ادامه داد: ببینید آقایون ! همه چیز زیر سر این زنهاست. تا به حال هیچ با خود فکر کرده‌اید که چرا ما زنبیل داریم اما مردبیل نه؟! این نشان می‌دهد اینجا هم پای یک زن در میان است.
اولی: نگو این‌طور برادر من! پس این سیبیل چیست پشت لب ما؟ بنده شخصاً با یک بیلش می‌توانم ضامن وام‌های میلیاردی شوم!
دومی: من هم معتقدم بیل چیز مهمی است. آن سال هم در شوروی، همین بیل آن فاجعه را به بار آورد. مگر چرنو بیل را ندیده‌اید؟
اولی: تا صبح هم اینجا از مضرات بیل برای من بگویید، زیر بار نمی‌روم. ما کم بیل موفق نداشته‌ایم در تاریخ. شما ببینید، ما بیل گیتس را داریم، گرت بیل را داریم، گراهام بیل را داریم. اصلاً چرا راه دور برویم همین فارابیل! و البته جناب شوالیه تاریکی معروف به کریستین چارلز فیلیپ بیل!
در همین شرایط که هردمبیل تازه‌ای رو می‌شد و فضا هردمبیل می‌شد، یکهو بحث بالا گرفت و بین اولی و دومی و سومی، جنگی تن به تن شد. خلاصه آنکه اولی و دومی، بیل‌هایشان را از جابیلی (جای سکونت بیل را گویند!) درآوردند و شروع به بزن بزن کردند. این وسط اما سومی، یک کلنگ به همراه داشت و از دعوا عقب مانده بود که راوی محترم حکایت، یک دستگاه بیل تقدیم ایشان کرد تا قاعده بازی حفظ شود!
در این حین، جناب حکیم که پشت شمشادها قایم شده بود، مشکل اصلی جامعه را وجود بیل دانست و سوژه یک فیلم بلند سینمایی را با عنوان «بیل را بُکش!» در ذهن خود پرورش داد.
دست آخر نیز طی جداسازی اولی از دومی در حین دعوا، یک بیل به سر حکیم خورد و متاسفانه جناب حکیم آرزوی فیلمسازی را به سی‌سی‌یو برد!
همین شد که سال‌ها بعد در بلاد دیگری فردی به نام آقای تارانتینو، با کپی‌کاری از سوژه حکیم اقدام به ساخت این فیلم کرد و حتی «بیل را بُکشِ۲» را نیز ساخت.
ما از این داستان نتیجه می‌گیریم که نباید سوژه‌های ملت را بدزدیم. دزدی کار خوبی نیست!
