انگار ما خودمان دردسر کم داریم و هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شویم برای سفرهایمان به سواحل نیلگون خلیج‌فارس و روستاهای گیلان برنامه‌ریزی می‌کنیم و کک‌مان هم از هیچ چیزی نمی‌گزد و پنج ماه درگیر کرونا نبوده‌ایم و نگران ابتلای خودمان و عزیزانمان به این بیماری نیستیم و همه چیز گل و بلبل است و شاخص رفاه به سقف و قیمت‌ها به کف چسبیده که بعضی مسؤولان از خواب که بیدار می‌شوند، این‌جوری اخبار بد را به مغز ما تزریق می‌کنند. البته خب احتمالا این مسؤولان نگرانی‌هایشان با ما فرق می‌کند و سبک زندگی‌ متفاوتی دارند که ما نمی‌توانیم درک کنیم. حالا چرا اینها را گفتیم؟ برای این‌که دیروز اسماعیل نجار، رئیس سازمان مدیریت بحران کشور از احتمال وقوع زلزله 7 ریشتری در تهران و فعال شدن گسل مشاء گفت و بعد هم لطف کرد و هشدار داد اگر چنین اتفاقی بیفتد آن وقت برایتان قبر نداریم! بعد در ادامه گفت، فقط دعا کنید و ما کلا 18 درصد برای زلزله آماده هستیم. خب، جناب آقای نجار! شما که خودتان می‌گویید راهکار خاصی برای زلزله احتمالی تهران ندارید، چه فرقی می‌کند خبر از آن بدهید یا ندهید؟ حالا زلزله بیاید یا نیاید برای ما فرقی می‌کند؟ تنها تفاوت  این است، ما الان فهمیدیم شما خودتان هم نمی‌دانید دارید راجع به چه حرف می‌زنید و حواستان نیست از خود بحران بزرگ‌تر و مهم‌تر، استرس و نگرانی درباره آن است که آدم را ویران می‌کند. آن هم در این روزهایی که حال همه‌مان به دلیل شیوع کرونا و مرگ تقریبا 200 نفر در هر روز بد است و اضافه کردن این اخبار هیچ فایده‌ای ندارد.  آن بخشی که آقای نجار گفته‌اند فقط دعا کنید، شاهکار علم مدیریت است؛ زیرا  او مدتی طولانی است که در این سمت مشغول به کار است و در طول همین مصاحبه، از کوتاهی دستگاه‌ها برای مقابله با بحران گفته‌اند. انگار باز حواسشان نیست خود ایشان مسؤولیت زیادی در این ارتباط دارند و اصلا وقتی از کم کاری می‌گویند دقیقا منظورشان کم کاری چه کسی و چه نهادی است؛ سازمان امور کتابخانه‌ها؟ اداره اصلاح نباتات؟