انتخابات گذشته نشان داده کسانی که به دنبال تغییر وضع موجود هستند توانسته‌اند بر گرایش‌های محافظه کار پیروز شوند. در بسیاری از موارد شاید مردم تعدیل را در بازگشت به شرایط نرمال می‌دانند و به تعبیری شاید بسیار محافطه‌کارانه حتی با موضوع تحول برخورد کنند. امروز با توجه به ترکیب جمعیتی می‌توان گفت جامعه ما محافظه‌کار است.با نگاهی به انتخابات گذشته می‌توان متوجه شد بیشتر از هر چیزی کسی برنده است که بتواند طرف مقابل را یا مظهر خشم خود کند یا مظهر ترس از آینده. به این معنی کسانی که رویکرد چپگرایانه در انتخابات داشتند مانند احمدی‌نژاد، نمایندگی خشم اجتماعی را دارند. وی سال 84 جامعه خشمگین از شرایط موجود را نمایندگی کرد و پیروز شد. در مقابل روحانی نیز در سال 92 و 96 با استفاده از ترس از آینده جمعیت رای‌دهنده را به سمت خود کشید.انتخابات امسال نیز صحنه تقابل این دو گرایش است. به این معنی که آقای رئیسی به عنوان گزینه اصلی جریان انقلابی بتواند این خشم موجود از شرایط را نمایندگی کند و با گفتمان عدالتی که در پیش گرفته پتاسیل و ظرفیت این دو قطبی‌سازی را دارد و می‌تواند با توجه به این‌که خودش نماد تغییر است طرف مقابل را نماد وضع موجود بداند.
آنچه از بیانیه رئیسی دیدم میلی به درگیری ندارد و نمی‌خواهد دو قطبی بسازد زیرا تصور می‌کند وارد شدن به این بازی به تخریبش منجر می‌شود.مدل رای گرفتن لاریجانی همانند روحانی است. وی نماینده وضع موجود و شکل دیگری از روحانی 92 است. هر چند می‌خواهد با وضع موجود مرزبندی داشته باشد و در این مسیر اساس کارش این است که از زیر بار اقدامات روحانی فرار کند.موضوع دیگر این است که نامزد شدن جهانگیری بازی در زمین رئیسی است، زیرا گفتمان وضع موجود بوده و می‌تواند دو قطبی خوبی با رئیسی ایجاد کند. همچنین بازی در زمین لاریجانی است زیرا نماد دولت روحانی است. موضوع دیگر در مورد رئیسی این است که وی با حجب و حیایی که دارد در مناظرات چه خواهد کرد و تا کجا می‌تواند مقاومت کند؟از سوی دیگر باید در نظر داشته باشیم چالش جهانگیری عملکرد خودش است زیرا هشت سال در قدرت بوده و همه در جریان عملکرد وی هستند.