از اولین روزهای همه‌گیری ویروس منحوس کرونا در جهان، تبعات منفی و ناخوشایند آن به مرور زمان نمایان شد اما چیزی که در این میان خودش را به‌خوبی نشان داد، تفاوت فرهنگ ملت‌ها با همدیگر بود. همان‌طور که دیدیم در بسیاری از کشورها مردم به‌شدت احساس نگرانی کردند، به فروشگاه‌ها هجوم بردند و هرکس به فکر خودش بود اما در ایران دقیقا عکس این اتفاق رقم خورد؛ یعنی آن بنیه ارزشی و مذهبی مردم، باعث شد تا در بحران پیش‌آمده کنار هم قرار بگیرند. انسجامی که شاید در روزهای پیش از کرونا کمتر در بین مردم جامعه دیده می‌شد.
در واقع پیش از کرونا نیز همه ما تحت فشار بودیم؛ از اثرات سوءمدیریت رنج می‌بردیم، مردم در تنگنای معیشتی قرار داشتند و به‌طور کلی، دلایل بیشتری نسبت به دیگر کشورها وجود داشت که با شیوع کرونا، مردم از همدیگر دور بشوند و به همدیگر کمک نکنند اما این اتفاق نیفتاد و اتفاقا کرونا مردم را برای کمک به همدیگر پای کار آورد. اجرای طرح‌ کمک‌های مومنانه و همدلانه و آغاز آنها در ماه رمضان سال گذشته هم مصداق همین انسجام و وحدت بود؛ آن هم در شرایطی که نیازمندان به توجه بیشتری نیاز داشتند و البته همچنان دارند. آن‌قدر که در اولین ماه رمضانی که ویروس کرونا فراگیر شده بود، چیزی بالغ بر 15‌میلیون بسته معیشتی توزیع شد که هر بسته بین 300 تا 500 هزار تومان ارزش داشت؛ مبلغی که اگر آن را در تعداد بسته‌های توزیع‌شده ضرب کنیم، با رقمی مواجه می‌شویم که تقریبا می‌شود گفت از عهده هیچ دولتی برنمی‌آید اما مردم ما این اتفاق بزرگ را رقم زدند.
چیزی که عیان است این است که در بسیاری از بحران‌های پیش‌آمده، مردم نه بخشی از راه‌حل که همه راه‌حل مشکلات هستند؛ موضوعی که گاهی عظمتش از درک بسیاری از افراد خارج است. آزادسازی بیشتر از 5000 زندانی غیر عمد، تهیه نزدیک به 40 هزار جهیزیه برای زوج‌های جوان و تهیه تبلت و وسایل کمک‌آموزشی برای دانش‌آموزان، دیگر جلوه‌های همدلی مردم علاوه بر بسته‌های معیشتی در زمان شیوع کرونا بود که از ماه رمضان سال گذشته آغاز شد؛ اتفاقی که رمضان امسال، سالگرد این همدلی بزرگ را با اجرایی کردن چهارمین مرحله از این رزمایش، جشن گرفتیم.
حالا امسال و در چهارمین مرحله از کمک مومنانه، همکاری سایر نهادها با همدیگر، باعث رقم خوردن پویش‌های مختلفی مثل اطعام مهدوی برای تهیه غذا در افطار و سحرهای ماه مبارک شد؛ طرحی که هم با حمایت‌های مالی و هم با در اختیار گذاشتن آشپزخانه بخش‌های مختلف به اعضای بسیج و گروه‌های جهادی، به جاهای خوبی رسید. اما نباید فراموش کنیم که همه این حرکت‌های خیرانه و دسته‌جمعی، تنها مانند مسکنی موقت عمل می‌کند در صورتی که راه‌حل اصلی این مشکل‌گشایی‌ها این است که علت‌های فقر را پیدا و به آنها رسیدگی کنیم. ما باید به آن دریچه‌ و سرمنشایی که فقر، محرومیت و نیازمند را ایجاد می‌کند، بپردازیم و آن را اصلاح کنیم.
 اما در این میان، طرح شهید قاسم سلیمانی برای کمک به مدیریت و کنترل ویروس کرونا در کشور هم یکی دیگر از فعالیت‌های اعضای بسیج در این روزهای سخت است. طرحی که وزارت بهداشت و درمان متولی آن است و با کمک خواستن از بسیج در مدیریت این بحران، آغاز به کار کرد؛ در روزهای اول با ضدعفونی معابر و تولید و توزیع ماسک و غربالگری و در پیک‌های دوم و سوم با طرح شهید قاسم سلیمانی و شناسایی دقیق و خانه به خانه مبتلایان به کرونا توانستیم سیر نزولی چشمگیری را در آمار ایجاد کنیم. واقعیت این است که شخصا فکر می‌کنم هر زمان که این طرح متوقف و فعالیتش کم شد با موج‌های جدیدی از همه‌گیری ویروس در کشور روبه‌رو شدیم. اما در روزهای اخیر و همزمان با موج چهارم کرونا وزیر بهداشت و رییس سازمان بسیج مستضعفین، گفت‌وگوهایی داشته‌اند که دوباره و در موج چهارم کرونا، از ظرفیت بسیج استفاده شود.