سال گذشته که انفجاری مهیب دانشگاه کابل را ویران کرد و تعداد زیادی دانشجو کشته شدند، پیامک یک پدر که برای دخترش فرستاده بود، دست به دست شد و در همه جهان و بین فارسی‌زبانان چرخید: « جان پدر کجاستی؟» بیات می‌گوید:گویش افغانستانی به دل می‌نشیند چون تمام احساس فرد را در قالب کلمه بیان می‌کند.
همین جمله سه‌کلمه‌ای چنان بار عاطفی عمیقی دارد که هر شنونده‌ای را متاثر می‌کند. پدر با زبان خودش بدون بازی با کلمات جویای حال فرزندش شده و سراغ او را گرفته اما عاطفه چنان در این جمله زیاد است که نمی‌توان آن را توضیح داد و فقط باید احساسش کرد چون بیان حسی بسیار قوی است.در افغانستان به زن باردار می‌گویند: « دوجان».باز هم احساس است که در قالب کلمه بیان شده است.ما زمانی که از کسی توضیحی می‌خواهیم به او می‌گوییم:‌« بیا روشنی بیندازیم». در روشنایی و نور است که همه چیز مشخص می‌شود.این کلمات وزن سنگینی ندارند و برای همین است که در شنونده و طرف مقابل کمتر سوءتفاهم یا اجباری ایجاد می‌کنند.وقتی کسی کار و مسوولیتی را رها می‌کند یا او را عزل می‌کنند، می‌گوییم:«سبک دوش شد». یعنی بار و مسوولیت سنگین را رها کرد و الان می‌تواند کمی بیاساید و راحتی را تجربه کند.این روزها واژه‌ها و کلمات افغانستانی بیشتر از گذشته شنیده می‌شود که این یکی از محاسن شبکه‌های اجتماعی است.پنجره‌هایی به سمت فرهنگ، گویش، جغرافیا و سبک زندگی مردم افغانستان باز شده و من این را به فال نیک می‌گیرم.به مدد شبکه‌های اجتماعی ما می‌توانیم از اصالت و فرهنگ خود برای فارسی‌‌زبانان دیگر کشورها بگوییم و رنج‌ها و شادی‌هایمان را 
به اشتراک بگذاریم.