گفتمان‌های متکثری که از صدای ایرانیان مختلف به عنوان پناهجو در رمان «مرزهایی که از آن گذشتی» وجود دارد، آن را به اثری چندصدایی تبدیل و فضایی چند پرسپکتیو از شرایط ارائه کرده‌است.تسلط نویسنده «مرزهایی که از آن گذشتی» در به‌کارگیری پیش‌متن‌هایی نظیر فولکلورها، داستان‌های ادبیات کهن و پیوندزدن روایت با اسطوره‌ها ستودنی است؛ به این اثر داستانی عمق می‌بخشد و آن را از شکل روایتی سهل‌الهضم خارج می‌کند و لایه‌هایی را برای کاویدن در اختیار خواننده قرار می‌دهد.روابط ناتمام مینو با آدم‌های زندگی‌اش دالی است که می‌توان چراغ‌قوه نظرات روانکاوی را روی مدلولش که رابطه او و پدرش است، انداخت و رویای توصیف‌شده مینو در بخش‌های پایانی کتاب، به جزئیات و نشانه‌هایی اشاره دارد که درصدد تبیین وضعیت روان او در موقعیت فعلی‌اش است.
توصیف‌ها بازنمودی از امیال و هراس‌های اوست. صداهایی که همچون ندادهند‌‌گان همراهی‌اش می‌کنند؛ «خودی» تنها در همراهی با «سایه خود» و سپس تلنگری از بلندگو و بیداری در فرودگاهی که قرار است مینو را به مام وطن بازگرداند.بخش‌های پایانی رمان مملو از توصیف وضعیت آدم‌هایی است سرگشته میان رفتن و ماندن. تصویری باز از دشتی شن‌اندود، یادداشت بهمن درباره قلعه کاج، نمایشی تصویری از کلمات که سراسر بازنمایی داستان اصلی است و استعاره‌هایی که چهره شخصیت‌های داستان را در خود مستتر کرده‌ است.

مریم بیرنگ - نویسنده