در تقویم محلی كشاورزان غرب کشور اصطلاحی هست به نام 54. یعنی 54 روز از زمستان گذشته كه می‌شود 24 بهمن. مردم باور دارند در این روز درختان زنده و هوشیار می‌شوند. هوای كوهسار و گرمسار یكی می‌شود و به نقطه اعتدال می‌رسد. زمزمه این روزهای كشاورزان این است كه از روز پنجاه و چهارم آب دویده توی دل درختان، تا نوك شاخساره‌ها، تا تمام تن و بدن‌شان. از نظر علمی هم این طور نیست كه روز اول بهار یك دفعه درخت از خواب بیدار شود. از قبل، كم‌كم با تغییر طول روز، افزایش ساعات روشنایی و بالا رفتن دما، تغییرات فیزیولوژیك و هورمونی در آن ایجاد می‌شود و درخت تنظیم می‌شود برای شكوفایی در بهار. بدن آدمیزاد هم برای عبادت همین طبع را دارد. نباید یكدفعه نفس را وادار به عبادت كرد. كی یكروزه عابد و زاهد شده؟ درخت برای رسیدن به بهار و سرسبزی، یواش یواش از درون آماده بیدار شدن می‌شود. آدمی هم اندك اندك باید نفسش را كه به بازی‌های دنیا خو گرفته به بندگی عادت دهد. عبادت؛ آهسته و پیوسته و با برنامه‌اش خوب است. به جان آدم می‌نشیند و ماندگار می‌شود؛ كه نه در افراطش خیری هست، نه تفریطش. گل اگر می‌خواهی بدهی بدان پیش‌زمینه‌اش چه تغییراتی است. برایش برنامه بریز و برو جلو. «خادع نَفسَك فی العِبادَةِ وَ ارفُق بِها وَ لا تَقهَرها وَ خُذ عَفوَها وَ نَشاطَها إلّا ما كان مَكتوباً عَلَیك مِنَ الفَریضَةِ؛ برای عبادت، نفس خود را فریب بده و با او ملایمت كن. با زور وادار به عبادتش نكن و در زمان فراغت و نشاطش او را به عبادت نگیر، مگر در واجباتی كه باید آنها را در وقتشان به‌جای آوری».[1]