مسأله‌ای که شاید با ماشینی شدن زندگی روزمره کمی از آن فاصله گرفته یا ازآن غافل شده‌ایم. موضوعی که به نیاز عاطفی و روانی آنان برمی‌گردد و شاید بیشتر ازهرمسأله دیگری همچون حمایت‌های مادی، اجتماعی و...دارای اهمیت باشد. حفظ احترام سالمندان نه به لحاظ بعد روحی و روانی بلکه این موضوع را در ذهن آنان ایجاد می‌کند که نیروی اضافه و سربار خانواده و اجتماع نیستند. شاید اختلاف نظرات نسل جوان با سالمندان منجر به برخی ازتنش‌ها ورفتارهای نامناسب آنان با افراد مسن شود اما آنان نمی‌دانند که سالمندان در چه دوره حساسی به سر می‌برند. دوره‌ای که حس مفید بودن را از آنان گرفته و فقط با کمی توجه به آنان می‌توانیم مرهمی براین احساسات آنان باشیم. اعضای خانواده باید همچنان نقش‌هایی را برای‌فرد سالمند خود تعریف کنند. اگربخشی از کارها و مسئولیت‌ها را به سالمندان ندهیم یا او را از مشارکت در امور بازداریم ممکن است که او احساس کند از زندگی کنار گذاشته شده است. این در حالی است که باید خلاف این امر در بین اعضای خانواده در برخورد با کهنسالان وجود داشته باشد. به هر حال سالخوردگان، بازماندگان نسل‌های گذشته هستند که عمر خود را صرف تربیت و پرورش فرزندان‌شان کردند که حالا از آنان انتظار محبت و احترام دارند. الگوهایی که اگر از سمت خانواده و اطرافیان‌شان، نیاز به احترام و توجه‌شان تأمین نشود، ممکن است به انزوا و افسردگی کشیده شوند. به هر حال لازم است که نسل جوان با احترام به سالمندان و گوش دادن به صحبت‌های ارزشمند آنها و گذراندن وقت با این افراد، اهمیت احترام به سالمندان را یاد بگیرند.