از وجودش قوت قلب بگیریم، نگاهش کنیم و برای بار چند‌هزارم مطمئن شویم که اگر همین شخص دوست من بود، زمین را برای رفاقت‌مان به آسمان می‌دوختم.  من فکر می‌کنم وجود چنین آدم‌هایی خوب است. امید است، نور است، حس زندگی است، حس علاقه‌مندی برای بیشتر شبیه آن شخص شدن است که معتقدیم آن‌قدر خوب زندگی کرده که حتی می‌شود از یأس و ناامیدی‌هایش هم درس و انگیزه گرفت؛ چون از نظر ما حتی ناامیدی‌‌های او هم باشکوه است و باید برایش حماسه‌سرایی کرد. اینها را گفتم که بگویم، من هم این حس را می‌شناسم که آدمی آن‌قدر عزیز بشود که تو به‌دلیل او و برای شبیه‌تر شدن به او، خودت، تفکرت، نگاهت و همه‌چیزت را بکوبی و از نو بسازی. فقط چون دیده‌ای آدمی وجود دارد که از جنس تو و هم‌عمر توست اما توانسته آن‌قدر خوب زندگی کند و آن‌قدر خوب بزرگ شود! آدم‌هایی که فقط نگاه کردن به چشم‌های‌شان اندازه هزاران پادکست و ویدئوی انگیزشی به تو انگیزه می‌دهد و باعث می‌شود که دلت بخواهد بلند شوی و بلندترین قله‌های جهان را فتح کنی. من فکر می‌کنم که ما نیازداریم به این مدل آدم‌ها حتی اگر مجبور باشیم پشت سرشان، بدون این‌که خودشان بفهمند که قطعا نمی‌فهمند، بنویسیم وصفحه بگذاریم، توییت بزنیم، برگه‌های دفترچه خاطرات راسیاه کنیم و خلاصه هر‌جایی یک ردی ازآنها بگذاریم.من ازتمام گمشده‌هایی که درزندگی‌مان پیدای‌شان شد وراجع‌ به آنها درگوشه‌ای ازذهن‌مان فکرمی‌کنیم، تشکر می‌کنم. برای زندگی، لطافت و تمام آنچه که یک روزی به زندگی‌مان هدیه دادند.