هرکس رد می‌شد وسط آن شلوغی‌ها یک تنه اش هم به من می‌خورد اماعین خیالم نبود. کم کم حواسم پرت صداهایی شد که از بلندگو می‌آمد. یک‌سره اسامی مختلف زائران و مسافران را می‌خواند که باید خودشان را به نقطه‌ای می‌رساندند. انگار کسانی راصدا می‌زد که دوستان‌شان آنها را گم کرده بودند.این‌که بی‌وقفه اسم‌های مختلف به فارسی و عربی خوانده می‌شد، برایم عجیب بود. انگار همه، همدیگر را گم کرده باشند. یاد کودکی‌ام افتادم. وقتی که درصحن گوهرشاد دستم ازدست مادرم جدا شد وگمش کردم. و بعد دست مهربان خادمی که نگذاشت اشک‌هایم بیشتر از آن سرازیر شود و مرا برد به اتاق خودش تا وقتی که خانواده‌ام مرا دوباره پیدا کردند.
من گم شده بودم. واقعیتش این بود که خودم را  گم کرده بودم در سامرا. آنجا که همه می‌آیند به عشق گمشده عالم تا برای ظهورش دعا کنند، من خودم راگم کرده بودم.1000تا چراردیف شد جلوی روی من و هنوزهم که هنوز است دارم به همان سوال‌ها جواب می‌دهم. ما هرکدام یک راز بزرگ هستیم. رازی که اگر سربه‌مهر بماند وبرگردیم به جایی که ازآن آمده‌ایم،حیف می‌شود.این چند وقت تقریبا مطمئن شده‌ام که باید برای برگشت به آغوش خدا، اول رازم را پیدا کنم، خودم را، و بعد جوری زندگی کنم که ته‌ته داستان زندگی‌ام پرواز داشته باشد. مثل یکی از همان خادم‌های مهربان آستان رضوی که عاقبتش پرواز بود.