گمشدگی به آن معنا که در اوج فشار رسانه و جامعه و اتفاقات حیاتی موجود، ندانیم که به‌راستی قدم بعدی‌ جهت رسیدن به هدف نیمه‌واضح‌مان چیست؟ گمشدگی به آن معنا که نمی‌دانیم تا کجا استمرار ورزیدن بر کارها سبب اتلاف وقت نمی‌شود؟ تا کجا و کی در انتظار آدمی که وجود فیزیکی‌اش از زندگی کوچ کرده و تنها یاد و خاطره‌ای از او مانده است، به معنای وبال بودن نیست؟‌ تا کجا تفریح کردن مانع رسیدگی به دغدغه‌ها نمی‌شود؟ و تا کجا رسیدگی به دغدغه‌ها مانع رسیدگی به تفریحات و استراحت؟آیا باید لذت‌های زودگذر برای رسیدن به هدف آینده را فدا کرد؟ یا در زمان حال زیست؟عده‌ای در جواب سوالاتی که مانند کلافی سیاه رنگ، با آرامش خاطر زیستن را ممنوع می‌کند، می‌گویند: «کاری ندارد. کافی است تشخیص دهی!»اما چگونه تشخیص دهم؟ مگر تغییر فصل است که وقتی گرم‌مان شد، تشخیص دهیم کولر و پنکه به راه بیندازیم و هر زمان سردمان شد، بدانیم زمستان شده و شوفاژ‌ها به کار می‌آیند؟‌ سخن اهداف بلندمدتی در میان است که سعادت آینده را برای‌مان تعیین می‌کند و تمام اینها به احساس گمشدگی ما برای تصمیم بعدی می‌افزاید. خطا‌کردن، ایرادی ندارد. از شکست‌ها، فرصت می‌یابیم و بر احساس گمشدگی‌مان هنگام ندانم‌کاری‌ها غلبه می‌کنیم‌. به قول رفیق شفیقی «ای کاش دوبار فرصت زیستن داشتیم. مرتبه‌ اول را تنها به آزمون و خطا و بطالت می‌گذراندیم و مرتبه دوم‌، شیوه‌ درست زیستن را در پیش می‌گرفتیم که این‌بار از حس گمشدگی‌مان کاسته می‌شد.»
و در آخر باید پذیرفت که این حس گمشدگی نیز بخشی از قابلیت این عالم است، به آدم‌ها فرصت روبه‌رو شدن با چالش‌ها را می‌دهد و شاید همین‌ها سبب سعادت شود.