در این میان ما شاهد دوگانگی میان وجدان و زبان دنیا هستیم. به هر حال کشتاری که دشمن در مدرسه میناب انجام داد، فقط خانواده‌های مینابی را متأثر نکرد، بلکه کل جامعه تعلیم و تربیت را تحت تاثیر قرار داد.
در چنین شرایطی، نقش معلمان و مدیران مدارس بسیار حائز اهمیت است. معلم دیگر نباید خود را یک آموزگار یا یک آموزش‌دهنده ببیند، بلکه باید به عنوان یک مشاور امین، اعتماددهنده و الهام‌بخش برای دانش‌آموزان باشد. در کلاس‌های مجازی که با توجه به شرایط در حال برگزاری است، معلمان فقط نباید از آموزش صحبت کنند. 
اینکه معلم بتواند با دانش‌آموزان حرف بزند و به مسائلی مانند هویت ملی و شجاعت آنان توجه داشته باشد و دلهره و اضطراب را از آنان بزداید و لبخند بر گوشه لبشان بنشاند، این وظیفه بسیار مهمی در شرایط کنونی است. معلمان باید کاری کنند که دانش‌آموزان در این شرایط کمی از این التهابات فاصله بگیرند.
به هر حال ماهیت آموزش در محیط مجازی با کلاس درس متفاوت است. دانش‌آموزان و معلمان نمی‌توانند همانگونه که در کلاس درس تعامل داشتند در بستر مجازی گفت‌وگو کنند. چراکه با توجه به مجازی شدن همه مدارس کشور، زمان برگزاری کلاس‌ها محدود شده است. در این بازه زمانی، معلم باید روش تدریس خود را متناسب با فضای مجازی انجام دهد. بر همین اساس نوع بیان و استفاده از کلمات بایستی متفاوت‌تر از روزهای دیگر باشد.