این روش حتی در مواردی هم مؤثر است که رویدادی اصلا رخ نداده، اما به‌عنوان یک واقعه یا مسأله مطرح می‌شود. بنابراین در شرایط کنونی، نهادهای مسئول باید زمان پاسخگویی خود را به حداقل برسانند. اگر خبری منتشر شد، باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن، مقام مسئولی که اطلاعات کافی دارد از طریق رسانه‌ها اعلام کند این خبر کذب است. برعکس، اگر اتفاقی رخ‌داده که عامل آن طرف خودی است و اقدامی برای پیشدستی یا پیشگیری صورت گرفته، باید روایت اول متعلق به طرف خودی باشد. نباید اجازه داد تفسیرها و تعبیرهایی که رسانه‌های جریان اصلی تدوین می‌کنند، همه‌گیر شود. متأسفانه رسانه‌های مرجع و اصلی بین‌المللی که زمانی پایبند اصول بودند، از خطوط قرمز ژورنالیستی عبور کرده‌اند. این رسانه‌ها چه تحت فشار سرمایه‌داران باشند و چه به‌دلیل ناکامی در جبهه‌های دیگر، اکنون آن اصول را رعایت نمی‌کنند. یادم هست در دهه ۶۰، وقتی از روی تلکس خبرهای خبرگزاری‌های خارجی را دریافت می‌کردیم، هسته اصلی این خبرها یکسان بود. فقط نحوه چیدمان در هرم وارونه (نحوه تنظیم خبر) کمی متفاوت بود، اما هیچ‌کس از هسته واقعی خارج نمی‌شد. امروز شهروند رسانه‌ها و انسان رسانه‌ها حتی زودتر از رسانه‌های جریان اصلی خبر را منعکس می‌کنند. کسانی که نزدیک به واقعه هستند و شاهد واقعی‌اند، خیلی سریع‌تر خبر را نقل می‌کنند. با توجه به سرعت بازنشر در شبکه‌های اجتماعی، خبرها در زمانی بسیار کوتاه به دست مخاطبان می‌رسد.
متن کامل را در جام‌جم آنلاین بخوانید