این موضوع دقیقا با راهبردهای مندرج در سند دانشگاه اسلامی همخوانی دارد‌؛ راهبردی که بر برقراری تعامل عمیق میان خانواده و دانشگاه تاکید می‌ورزد. تحقق این راهبرد، ذیل مفهوم دانشگاه‌های نسل پنجم تعریف می‌شود که بارزترین خصلت آن، اجتماعی‌سازی نهاد تعلیم و تربیت است. به‌بیان ساده، دانشگاه باید از حالت بنایی بسته خارج شده و به‌عنوان نهادی اجتماعی، خصلت‌های خود را شکوفا و بارور کند. در همین چارچوب، در برخی دانشگاه‌ها کمیته‌هایی تحت عنوان تعامل دانشگاه و خانواده‌ شکل گرفته است. محوری‌ترین هدف این کمیته‌ها به‌ویژه در سال ۱۴۰۱، هم‌افزایی و قرار‌گرفتن نهاد خانواده و دانشگاه در یک کشتی واحد در مسائل فرهنگی و تربیتی است. هدف، فراتر‌رفتن از نقش‌های صرفا پشتیبانی‌گر یا حمایتی خانواده از دانشجو یا دانش‌آموز و تلاش برای تعریف نقش حداکثری و مشارکتی برای آنان است. به این معنا که خانواده‌ها در کنار هیات‌مدیره، روسا، کارکنان و اساتید، نقش‌آفرینی کنند.  وقتی نهاد خانواده که به‌طور ذاتی باورمند به سیاست‌های نظام مقدس جمهوری اسلامی در حوزه فرهنگ و تعلیم‌وتربیت است، در فرآیند اجرا و تعامل با دانشگاه قرار گیرد، بسیاری از معضلات فرهنگی-اجتماعی دانشگاه‌ها پیش‌دستی و حل‌وفصل می‌شود. برای نمونه، در سیاست‌های کلان فرهنگی کشور بر تسهیل ازدواج جوانان تاکید شده است. دانشگاه به‌عنوان بستری امن و ایمن برای ایجاد ارتباطات سالم، می‌تواند در این مسیر نقش‌آفرین باشد. از سوی دیگر، انبوهی از پدران و مادران متخصص در حوزه‌های مختلف (پزشکی، مهندسی، فناوری و بازارهای کار) وجود دارند که می‌توانند با هدایت شغلی دانشجویان، در مسیر کارآفرینی، خلق ثروت و حل معضل بیکاری نقش‌آفرینی کنند. بنابراین، بازتعریف زمینه‌های حضور خانواده‌ها در کنار نهاد تعلیم‌وتربیت (مدارس و دانشگاه‌ها)، می‌تواند آنها را در ابعاد مختلف فرهنگی، تربیتی، آموزشی و مهارتی شغل‌آفرینی، بهره‌ورتر و کارآمدتر سازد.  با این حال اصلی‌ترین مانع در این مسیر، نگرش است. ما نباید دانشگاه را صرفا سازمانی اداری-خدماتی بدانیم‌؛ بلکه باید آن را به تشکلی مردم‌نهاد و یک جریان ممتد اجتماعی تبدیل کنیم. این تغییر نگرش باعث می‌شود دانشگاه همچون خانواده‌‌ای بزرگ تلقی شود‌؛ جایی که بخش عمده‌ای از ملاحظات تربیتی، آموزشی، مهارتی، اخلاقی و آینده شغلی فرزندان‌مان در آن رقم می‌خورد. چنین نگرشی، حضور پررنگ‌تر و واقعی‌تر پدران و مادرها را، چه به‌صورت فیزیکی و چه در همراهی با برنامه‌های دانشگاه، تسهیل می‌کند و نگاه رسمی و خشک سازمانی را کاهش‌می‌دهد. 
ادامه یادداشت را در «جام‌جم‌آنلاین» بخوانید.