در دوران زعامت ایشان، جلوه‌های متعددی از استحکام، عزت و پیشرفت جمهوری اسلامی را شاهد بودیم، امروز نیز آثار آن بنیان‌گذاری و هدایت در عرصه‌های گوناگون آشکار است. باور دارم نخستین معجزه پس از عروج مقام معظم رهبری، نمایان‌شدن اوج عزت و مظلومیت ایشان بود؛ رهبری که در کنار خانواده خود به فیض شهادت نائل آمد و خون پاکش، بسیاری از روایت‌ها، تهمت‌ها و تبلیغات دروغین سال‌های گذشته را بی‌اعتبار ساخت. سال‌ها تلاش شد میان مردم و ولایت فاصله ایجاد شود  اما اجتماع میلیونی عزاداران در آیین وداع و تشییع، نشان‌داد این پیوند نه‌تنها گسسته نشده بلکه استوارتر از گذشته تداوم یافته است. دومین معجزه، استحکام ساختاری بود که آن بزرگوار با ایمان، توکل و آینده‌نگری بنیان نهاد. بسیاری گمان می‌کردند با فقدان رهبر انقلاب، جمهوری اسلامی با بحران‌های جدی روبه‌رو خواهد شد اما آنچه در عمل رخ‌داد، خلاف این پیش‌بینی‌ها بود. ملت ایران با اتکا به همان بنیان‌های اعتقادی، در برابر فشارها و تهدیدهای بزرگ ایستادگی‌کرد و نشان‌داد نظامی که بر پایه ایمان به خداوند و اعتماد به وعده‌های الهی شکل گرفته باشد، با فقدان شخصیت‌ها دچار فروپاشی نخواهد شد. رهبر شهید همواره بر ایمان و توکل به خداوند تأکید داشتند و بارها به آموزه‌های قرآنی، ازجمله کلام حضرت موسی(ع) که «خداوند با من است و مرا هدایت خواهد کرد»، استناد می‌کردند. پس از عروج ایشان نیز نمود عملی همین ایمان و توکل را در رفتار ملت و تداوم راه انقلاب به‌روشنی می‌توان مشاهده کرد اما شاید مهم‌ترین جلوه، آن چیزی باشد که می‌توان از آن به‌عنوان سومین معجزه یاد کرد: اجتماع کم‌نظیر و پرشور مردم در آیین‌های وداع و تشییع.