او با اندازه‌گیری مداوم شاخص‌های زیستی، رژیم‌های غذایی سختگیرانه، مصرف مکمل‌ها و بهره‌گیری از فناوری‌های پزشکی، تلاش کرده بدن خود را تا حد ممکن از فرسودگی زمان دور نگه دارد. با این حال، تشخیص یک بیماری خودایمنی مزمن، اکنون محدودیت‌های این رویای فناورانه را آشکار کرده است. جانسون
۴۸ ساله در ماه می ۲۰۲۶ اعلام کرد که به «گاستریت خودایمنی» مبتلا شده‌؛ عارضه‌ای که در آن سیستم ایمنی به اشتباه به سلول‌های معده حمله می‌کند. او در توصیف این وضعیت گفته بود: «معده‌ام دارد خودش را می‌خورد.» این جمله، به‌خوبی ماهیت بیماری را توضیح می‌دهد: بدن به بخشی از سازوکار طبیعی خود حمله می‌کند‌؛ سازوکاری که ظاهرا حتی نظارت گسترده و دائمی بر سلامت نیز نتوانسته بود آن را زودتر متوقف کند. گاستریت خودایمنی معمولا روندی تدریجی و پنهان دارد و ممکن است سال‌ها بدون علائم گوارشی واضح پیش برود. در این بیماری، سلول‌های جداری معده (سلول‌هایی که در تولید اسید معده نقش دارند تخریب می‌شوند. کاهش اسید معده نیز به‌مرور توان بدن برای جذب موادی حیاتی مانند آهن و ویتامین B12 را مختل می‌کند. جانسون گفته است بیش از یک دهه با سطح پایین فریتین)، شاخص ذخیره آهن در بدن زندگی کرده بود. با وجود این، طبیعی بودن هموگلوبین و هماتوکریت باعث شد مسأله ابتدا چندان جدی تلقی نشود. سرانجام آزمایش‌های تکمیلی، آندوسکوپی و نمونه‌برداری از بافت معده، علت اصلی این اختلال را مشخص کرد. این تجربه نمونه‌ای از دشواری تشخیص بیماری‌های خودایمنی است. بیمار ممکن است به جای درد معده، تنها خستگی مزمن، ضعف، افت انرژی یا در مراحل پیشرفته‌تر، نشانه‌های عصبی ناشی از کمبود ویتامین B12 را تجربه کند. به همین دلیل، بیماری گاهی پیش از آن‌که نامی برایش پیدا شود، سال‌ها بر بدن اثر می‌گذارد.