کتاب به رفتارها و موقعیت‌های فرساینده‌ای مانند قشقرق، گریه، پرخاشگری، گاز گرفتن، مقاومت در خواب یا انجام خواسته‌های روزمره می‌پردازد و تلاش می‌کند نگاه والد را به این رفتارها تغییر دهد. نویسندگان تأکید می‌کنند آنچه اغلب «لجبازی» یا «نافرمانی» نامیده می‌شود، ممکن است نشانه ناتوانی کودک در مدیریت خشم، ترس، خستگی، ناامیدی یا شرم باشد. کودک شاید در اصل بخواهد همکاری کند اما زیر فشار هیجان شدید، موقتا توان انجام آن را از دست می‌دهد. بنابراین رفتار فقط سطح بیرونی مسأله است و در لایه زیرین آن، احساسی مهار‌نشده قرار دارد. هسته کتاب روشی با عنوان «پردازش مشارکتی هیجان» است که تنها کودک را موضوع تربیت نمی‌داند‌ بلکه واکنش والد را نیز مهم می‌شمارد. بزرگسال برای آموزش خودتنظیمی به کودک، ابتدا باید محرک‌ها و واکنش‌های هیجانی خود را بشناسد و میان واکنش غریزی و پاسخ سنجیده فاصله بیندازد. کتاب با مثال‌های روزمره درباره قشقرق، اضطراب جدایی، مدرسه، خواب، روابط میان خواهر و برادرها، طلاق، مرگ و تولد فرزند جدید، راهکارهایی قابل اجرا ارائه می‌دهد.