او در این اثر بیش از آن‌که داستانی درباره یک مکان یا یک رابطه تعریف کند، درباره تاثیر چیزی می‌نویسد که دیگر در دسترس نیست؛ آدم‌ها، لحظه‌ها و فرصت‌هایی که تنها در ذهن راوی می‌توان آنها را دوباره زنده کرد. نثر آسیمان مثل بسیاری از آثار او آرام و درون‌نگر است. اتفاقات بزرگ لزوما در مرکز روایت قرار ندارند. آنچه اهمیت پیدا می‌کند، جزئیات ظریف تجربه انسانی است: یک نگاه، یک خیابان، خاطره یک گفت‌وگو یا حسی که سال‌ها بعد ناگهان بازمی‌گردد. همین ویژگی باعث می‌شود کتاب بیش از آن‌که خواننده را با حادثه پیش ببرد، او را به تأمل وادار کند. عنوان اثر نیز به‌نوعی کلید ورود به جهان آسیمان است. تو آنجا نبوده‌ای، فقط درباره غیبت یک نفر نیست. درباره فاصله‌ای است که میان آنچه تجربه کرده‌ایم و آنچه تصور می‌کنیم تجربه کرده‌ایم شکل می‌گیرد. حافظه در این جهان قابل اعتماد نیست و گذشته مدام بازنویسی می‌شود. یکی از نقاط قوت کتاب، توانایی آسیمان در تبدیل احساسات شخصی به تجربه‌ای عمومی است. خواننده ممکن است زندگی شخصیت‌ها را نشناسد اما حسرت یک فرصت از دست‌رفته یا دلتنگی برای کسی که دیگر حضور ندارد برایش آشناست.