...و اینچنین تاریخ بار دیگر به تمسخر پیش‌بینی‌های خوشبینانه نظریه‌پردازانی نشست که گمان می‌کردند می‌توان آتش خشم نسل‌ها را در جغرافیای دلخواه برافروخت، شعله‌هایش را به‌سمت دولت‌های ناهمسوی جریان سلطه هدایت کرد و سپس با سانسور اخبار و خاموش شدن دوربین‌ها، خاکستر اعتراضات را به‌دست فراموشی سپرد، غافل از آن‌که آتشی که به نام آزادی در خانه دیگری افروخته می‌شود، اگر به شعله‌های مطالبات انباشته و نارضایتی‌های پنهان گره بخورد، دیر یا زود راه خود را به کاخ‌های سیاست و خیابان‌های قدرت نیز باز خواهد کرد. چه آن‌که نسل  z‌ که قرار بود در معادلات مهندسی‌شده قدرت، نقش پیاده‌نظام هیجان‌زده و سربازان بی‌نام پروژه‌های براندازانه را ایفا کند، اکنون به بازیگری برنامه‌ریز و 
غیرقابل‌پیش‌بینی بدل شده است؛ بازیگری که نه الزاما در چارچوب مرزبندی‌های سیاسی و ایدئولوژیک طیف‌های چپ و راست می‌گنجد و نه همیشه به فرمان کارگردانانی حرکت می‌کند که روزی برایش سناریو نوشته بودند. اکنون پاریس، با همه شکوه تاریخی و ادعاهای تمدنی‌اش، در برابر پرسشی ایستاده که پاسخ آن را نمی‌توان پشت ویترین‌های لوکس خیابان شانز‌لیزه، در راهروهای کاخ الیزه یا در تحلیل‌های یک‌سویه رسانه‌های جریان اصلی پنهان کرد: اگر اعتراض حق مسلم شهروندان در سرزمین‌های دیگر است، چرا هنگامی که شعله‌های نارضایتی به قلب اروپا می‌رسد، ناگهان ادبیات آزادیخواهانه جای خود را به واژگان زمخت امنیتی می‌دهد؟ اگر خشم نسل جوان در جغرافیای رقبای سیاسی غرب نشانه بیداری اجتماعی و بلوغ مطالبات مدنی است، به چه اعتبار همان خشم در خیابان‌های جنگ‌زده پاریس به تهدیدی علیه نظم عمومی و موجودیت سیاسی تعبیر می‌شود؟ مگر نه این‌که معیار آزادی پیش از آن‌که تابع جغرافیا و ملاحظات ژئوپلیتیک باشد، باید تابع اصولی باشد که مدعیانش سال‌ها آن را به دیگران توصیه کرده‌اند؟