نمایشگاه چیدمان «ایگو» چه میخواهد بگوید؟
به چالش کشیدن مخاطب با یک مشت تخممرغ
«ایگو» عنوان نمایشگاه چیدمان
زهرا حبیبیخسروشاهی است که در گالری والی برگزار شده است و در این نمایشگاه هنرمند با چیدمانی از ۷۲۲ فرم تخممرغیشکل مخاطبانش را به چالش کشید. به گزارش جامجم، عنوان نمایشگاه ترکیبی از کلمه
egg و ego است. تعداد ۷۲۲ قطعه شامل دو قطعه سرامیکی در ابعاد بزرگ، ۱۲۳ قطعه سرامیکی بارکددار و بقیه چیدمان با ماده خام پوسته تخممرغ ساخته شدهاند. درواقع با خلق این مجموعه و ارائه آن به صورت چیدمان به مساله تکثیر افسارگسیخته و مصرفگرایی اشاره کرده است. حبیبیخسروشاهی برای خلق این مجموعه به خاطرات دوران کودکیاش و بازیهای سرخوشانهاش در مرغداری عمویش رجوع کرده است. سولههایی پر از مرغ که بدون هیچ نظم و ترتیبی به هر سو سرک میکشند. گویی مرغها هریک نماد و نشانه از جامعه انسانی هستند که در صفهای طویل نان، گوشت و مرغ و شیر ایستادهاند و آرام و قرار ندارند و گاه به بهانهای کوچک با هم به جنگ و حتی جنگهای خونین میپردازند. شیوا بیرانوند، منتقد هنری درباره این نمایشگاه گفت: کفپوشی آیینهگون و مهآلود و واپاشی یک ظاهرا «مرغداری» پس از یک فاجعه، یک حمله خونبار که با نوری قرمز و گرم، چون خونی تازهریختهشده ما را به آیینی سوگوارانه و پس از فاجعه فرامیخواند. همهچیز در این اثر حاکی از یک پایان پر از وحشت است؛ جایی که کانون تولد است به کانون مرگ بدل میشود. به گفته بیرانوند، زهرا حبیبیخسروشاهی درون تخممرغها را با ساروجی سخت پرکرده از دور شکسته و از نزدیک سفت و بادوامند. گروهی تخممرغ سرامیکی کوچک هم هست که از اساس سخت خلق شدهاند و روی خود یک بارکد دارند؛ بارکدهایی که ما را یاد خالکوبیهای آشویتس میاندازد و یاد نوعی هویتدادن اجباری، قوامیافتگی و «بودن» شناسنامهدار سخت میافتیم که انگار برای بودن و برای بیگزند بودن باید سختپوست و بینفوذ شد! او گفت: بستر کار از «آیینه» است اما نه خود آیینه بلکه آیینهای مهآلود که ما را به خود راه نمیدهد. آیینه ناروشن و گمکننده است؛ آیینهای که هولناکی فضا و نورپردازی ساده تشدید میکند. اثر زهرا حبیبیخسروشاهی در مرزی بین تردی شکننده پوستتخممرغ و سختی و سختجانی سازههای ایدهآل یوتوپیایی بیگزند، بازی جالبی با تردی و سختی میکند؛ آنچه از بیرون ترد است از درون سخت است و آنچه از بیرون سخت از درون شکننده و همه این فضای پارادوکسیکال و گمکننده ما را به مفهومی نزدیک و دور چون «ego» میرساند و پرسش درباره آن. فواد نجمالدین، منتقد هنری هم گفت: برخلاف بسیاری از آثار که معمولا پیچیدگی زیادی در ارجاع دارند و دشواری و ابهام زیادی برای مخاطب ایجاد میکنند در این اثر ارجاعات و اشارات مستقیمی وجود دارد که مستقیما مخاطب را با فرم تخممرغیشکل، ناکامل آن، بازتولید آن، بزرگشده آن در متریال تغییرشده آن و ... مواجه میکند که بههرحال تخممرغ است. او افزود: ما با اثری روبهرو هستیم از یک شیء در جهان، که اتفاقا ساخته دست بشر نیست. تعداد، نوع ارائه و تفاوت متریال در چیدمان همواره ما را با مفاهیمی چون جهان در شکل نخستین، جهان در شکل بیانسان و ... مواجه میکند. رویکرد و تمهایی که در اثر هنرمند است بحث درباره نقطه آغاز است. جایی که از تخریب، تغییر و شکلهای اضطرار حرف میزنیم هنرمند وجه انسانی به آن افزوده است. زهرا حبیبی خسروشاهی متولد 1360 تنکابن وکارشناس صنایعدستی گرایش سرامیک از دانشگاه هنر تبریز است. او فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۸۰ آغاز کرده و از سال ۱۳۸۵ تمرکز خود را روی سرامیک گذاشته است.
زهرا حبیبیخسروشاهی است که در گالری والی برگزار شده است و در این نمایشگاه هنرمند با چیدمانی از ۷۲۲ فرم تخممرغیشکل مخاطبانش را به چالش کشید. به گزارش جامجم، عنوان نمایشگاه ترکیبی از کلمه
egg و ego است. تعداد ۷۲۲ قطعه شامل دو قطعه سرامیکی در ابعاد بزرگ، ۱۲۳ قطعه سرامیکی بارکددار و بقیه چیدمان با ماده خام پوسته تخممرغ ساخته شدهاند. درواقع با خلق این مجموعه و ارائه آن به صورت چیدمان به مساله تکثیر افسارگسیخته و مصرفگرایی اشاره کرده است. حبیبیخسروشاهی برای خلق این مجموعه به خاطرات دوران کودکیاش و بازیهای سرخوشانهاش در مرغداری عمویش رجوع کرده است. سولههایی پر از مرغ که بدون هیچ نظم و ترتیبی به هر سو سرک میکشند. گویی مرغها هریک نماد و نشانه از جامعه انسانی هستند که در صفهای طویل نان، گوشت و مرغ و شیر ایستادهاند و آرام و قرار ندارند و گاه به بهانهای کوچک با هم به جنگ و حتی جنگهای خونین میپردازند. شیوا بیرانوند، منتقد هنری درباره این نمایشگاه گفت: کفپوشی آیینهگون و مهآلود و واپاشی یک ظاهرا «مرغداری» پس از یک فاجعه، یک حمله خونبار که با نوری قرمز و گرم، چون خونی تازهریختهشده ما را به آیینی سوگوارانه و پس از فاجعه فرامیخواند. همهچیز در این اثر حاکی از یک پایان پر از وحشت است؛ جایی که کانون تولد است به کانون مرگ بدل میشود. به گفته بیرانوند، زهرا حبیبیخسروشاهی درون تخممرغها را با ساروجی سخت پرکرده از دور شکسته و از نزدیک سفت و بادوامند. گروهی تخممرغ سرامیکی کوچک هم هست که از اساس سخت خلق شدهاند و روی خود یک بارکد دارند؛ بارکدهایی که ما را یاد خالکوبیهای آشویتس میاندازد و یاد نوعی هویتدادن اجباری، قوامیافتگی و «بودن» شناسنامهدار سخت میافتیم که انگار برای بودن و برای بیگزند بودن باید سختپوست و بینفوذ شد! او گفت: بستر کار از «آیینه» است اما نه خود آیینه بلکه آیینهای مهآلود که ما را به خود راه نمیدهد. آیینه ناروشن و گمکننده است؛ آیینهای که هولناکی فضا و نورپردازی ساده تشدید میکند. اثر زهرا حبیبیخسروشاهی در مرزی بین تردی شکننده پوستتخممرغ و سختی و سختجانی سازههای ایدهآل یوتوپیایی بیگزند، بازی جالبی با تردی و سختی میکند؛ آنچه از بیرون ترد است از درون سخت است و آنچه از بیرون سخت از درون شکننده و همه این فضای پارادوکسیکال و گمکننده ما را به مفهومی نزدیک و دور چون «ego» میرساند و پرسش درباره آن. فواد نجمالدین، منتقد هنری هم گفت: برخلاف بسیاری از آثار که معمولا پیچیدگی زیادی در ارجاع دارند و دشواری و ابهام زیادی برای مخاطب ایجاد میکنند در این اثر ارجاعات و اشارات مستقیمی وجود دارد که مستقیما مخاطب را با فرم تخممرغیشکل، ناکامل آن، بازتولید آن، بزرگشده آن در متریال تغییرشده آن و ... مواجه میکند که بههرحال تخممرغ است. او افزود: ما با اثری روبهرو هستیم از یک شیء در جهان، که اتفاقا ساخته دست بشر نیست. تعداد، نوع ارائه و تفاوت متریال در چیدمان همواره ما را با مفاهیمی چون جهان در شکل نخستین، جهان در شکل بیانسان و ... مواجه میکند. رویکرد و تمهایی که در اثر هنرمند است بحث درباره نقطه آغاز است. جایی که از تخریب، تغییر و شکلهای اضطرار حرف میزنیم هنرمند وجه انسانی به آن افزوده است. زهرا حبیبی خسروشاهی متولد 1360 تنکابن وکارشناس صنایعدستی گرایش سرامیک از دانشگاه هنر تبریز است. او فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۸۰ آغاز کرده و از سال ۱۳۸۵ تمرکز خود را روی سرامیک گذاشته است.




