جامعه ایران، جامعه‌ای رشدیافته است که شعور و شور دارد. در چنین جامعه‌ای که مردم از کنشگری متعالی برخوردارند، طبیعتاً بدیهی است که برای حمایت اجتماعی از یکدیگر اقداماتی همچون برپایی پویش‌هایی نظیر «ایران همدل» انجام دهند. راه‌اندازی این پویش‌ها با چنین مردمی، جزو بدیهیات یک جامعه متعالی و رشدیافته به شمار می‌رود. اقداماتی که نمی‌توان از یک جامعه فردگرا انتظار داشت. ما باید به این توجه کنیم که راه‌اندازی چنین کمپین‌هایی برای ما طبیعی است؛ اما کشورهایی که به ظاهر از نظر اقتصادی در شرایط مطلوبی هستند، حسرت همین بدیهیات مارا می‌خورند. اینگونه اقدامات قدرت اجتماعی و توان جامعه ایرانی است. جامعه در این زمینه از ظرفیت مناسبی برخوردار است و مردم با برگزاری چنین پویش‌هایی اقداماتی را رقم می‌زنند که منجر به بازتولید دوباره مؤلفه قدرت در کشور می‌شود و این یک چرخه است. سوی دیگر ماجرا حضور و مشارکت نسل جدید در چنین رویدادهایی است. این روزها دستگاه‌های مربوطه از وزارت کشور و آموزش و پرورش گرفته تا وزارت علوم و گروه‌های مردم‌نهاد و بسیج که ارتباط عمیق و پایداری با نوجوانان و جوانان دارند، باید نسبتی با جنگ برای مخاطبان خود پیدا کنند. اگر بستری در این خصوص وجود داشته باشد، منجر به حس رضایت در این قشر از جامعه می‌شود. یکی از مؤلفه‌های این موضوع هم اجرای همین پویش‌ها است. متولیان این پویش‌ها باید بسترهای کنشگری مهیا کنند تا گروه‌های مختلف جامعه بتوانند ذیل چنین پویش‌های مشارکت‌جویانه‌ای در دفاع از کشور خود نقششان را ایفا کنند.