«من بزرگ‌شده دورانی هستم که هشت سال جنگ عراق علیه ایران را تجربه کرده است. می‌توانم بگویم بسیاری از مواردی که در زندگی‌ام وجود داشت، برایم ناشناخته بود. به فرض مثال، همواره نسبت به صاعقه و رعد و برق، عاملی استرس‌زای عمیق و قوی در وجودم حس می‌کردم و پیوسته در جست‌وجوی علت آن بودم. از صاعقه و رعد و برق نمی‌ترسیدم، منظره‌ای شگفت‌انگیز بود اما شاید برای‌تان جالب باشد که پس از جنگ 12 ‌روزه اخیر متوجه شدم که همواره از عاملی که در آن صدا و نور توأمان رخ می‌دهد گریزانم؛ یعنی از غافلگیر شدن. با قدری تمرکز بر علوم شناختی دریافتم این همان غافلگیری‌ای است که یکباره با اصابت یک بمب یا موشک می‌تواند برای یک کودک به وجود آید. فکر می‌کنم مسیر را درست رفته‌ام و نتیجه را درست دریافته‌ام که تمام آن اضطراب و دلشوره‌ای که به‌وجود می‌آمد، به دوران کودکی من و دوره موشک‌هایی که به تهران اصابت می‌کرد، بازمی‌گردد.»
صفاریان‌پور درباره چگونگی شکل‌گیری ایده برنامه‌سازی در شرایط جنگی اخیر توضیح داد: «در طول جنگ 12 ‌روزه، به عنوان یک برنامه‌ساز به این موضوع فکر می‌کردم که چه کاری از دستم برمی‌آید. کاری را شروع کردیم که به آتش‌بس خورد و انجام نشد. در جنگ اخیر که اتفاق افتاد، به اتفاق دوستانم در حال تدارک برنامه دیگری برای ماه رمضان بودیم. صحبت‌ها و مذاکرات از حول و حوش پاییز در شبکه نسیم و وزارت بهداشت آغاز شده بود که قرار بود حامی مالی باشد. کارمان را شروع کردیم و مثل همیشه با همه سختی‌ها، تا نیمه‌های ماه مبارک رمضان پیش رفته بودیم و تولید و پخش همزمان در حال انجام بود که جنگ سوم شروع شد.»
صفاریان‌پور در پاسخ به این پرسش که حضور چهره‌های مطرح تا چه اندازه به تاثیرگذاری یک برنامه کمک می‌کند، اظهار کرد: «سال‌ها بود من و مخاطبان از اجرای آقای شهیدی‌فرد در صفحه تلویزیون محروم بودیم. این لطف بسیار بزرگی بود که در شروع کار با اتکا به تجربیات مشترک و اعتمادی که به یکدیگر داشتیم، ایشان اجرای برنامه را پذیرفتند. اغراق نیست بگویم ایشان از ژنرال‌های توانمند برنامه‌سازی در رادیو و تلویزیون هستند. کار ایشان اختصاصا فقط اجرا نیست بلکه یکی از کارگردانان و تهیه‌کنندگان درجه یک تاریخ تلویزیون ایران هستند.