امروز همه وضعیت عینی و ذهنی جامعه ایران حکم به ضرورت علم و عملی نو در برخورد با رسانه می‌دهد که با کلیشه‌های تقلیدی و کهنه لیبرال یا افراطی‌گری غیر‌تخصصی سنخیتی ندارد و نیازمند یک مبنای ژرف‌بینانه براساس معرفت قرآنی و فقهی و یک قدرت احاطه شجاعانه تخصصی و خرد انتقادی در نقد وضعیت هولناک جهانی رسانه است‌؛ نقدی متفکرانه که چه رسانه‌های جمعی کلاسیک، رسانه‌های چاپی و کتاب‌های چاپی و مطبوعات و رسانه صوتی، رادیو و تصویری، سینما و تلویزیون (و البته تبار باستانی رسانه‌ها: الواح و کتیبه‌ها و جارچیان و کتب خطی) را در‌بر‌گیرد و چه به رسانه اجتماعی قرن بیست‌و‌یکمی فضای سایبری، شبکه‌های اجتماعی، رایانه‌ها، موبایل‌ها و انواع جدیدتر در راه بپردازد و همه انواع پیشین و پسین رسانه اجتماعی را شامل شود که اصلا یک سرشت متمایز از رسانه‌های یکطرفه و گوینده و فرستنده‌محور دارند، زیرا تعاملی و مخاطب‌محورند. 
البته در این یادداشت قصدم بحث گسترده نیست -اولین نکته محوری این یادداشت، تاکید بر این حقیقت است که موضوع ارتقای ایران به یک قدرت تاثیر‌گذار جهانی و قدرت منطقه‌ای، یک شعر و خیالبافی نیست. 
متن کامل را در «جام‌جم‌آنلاین» بخوانید.