می نویسم یلدا . کلمه‌هایم سرخ می شوند . سرخ اناری، سرخ هندوانه ای . نوک انگشت‌هایم  نوچ می شود ، رنگ می گیرد . منطق و قاعده متناسب با زمان و مکان بودن و همگام با اتفاقات روزانه جامعه در رسانه حکم می کند  از یلدا بنویسم . مثلا از خاطرات کودکی یا به شما مخاطب گرامی از این حرف‌های نخ نما شده بزنم تا گوشی‌هایتان را کنار بگذارید که یلدا یعنی یک دقیقه بیشتر دوست داشتن همدیگر که  هوای بزرگ‌ترها را داشته باشید که فلان و بهمان .  خودم از نصیحت‌هایی از این دست خیلی دل خوشی ندارم طبیعتا شما هم دوست نخواهید داشت که به روزنامه ای که پول داده اید و خریدید از من نصیحت بشنوید . این‌قدری ذوق نوشتن دارم که یک متن رمانتیک و فانتزی و سرخوشانه بنویسم که کیفور شوید و بگویید به به چه خاطره بازی‌ای ساختی برایمان!آقاحامد  دمت گرم . اما ... آخ از این اماهایی که خیلی جاها یقه مان را می‌گیرد و نمی گذارد آب خوش از گلویمان پایین برود . ما ایرانی‌ها جان به جانمان کنند یک چیزهایی ازسرمان نمی افتد. یکیش همین یلدا . اتفاقا رسم زیبا و دوست داشتنی‌ای است . دورهم بودن و از هر دری سخنی و حال هم را پرسیدن فی ذاته حال خوب کن است . در اوج جنگ و موشکباران و خمپاره ریزان هم مادرم می گفت شب یلدا و عید نوروزمان سرجایش بود و برگزار می‌شد. این روزها وطن عزیزمان حال خوشی ندارد. یک گوشه اش گرفتار سیل است و یک گوشه‌اش هنوز از اتفاقات آبانی که گذشت ،رنجور است . خانه‌ها و مغازه‌های سوخته و زندگی‌های تباه شده با صاحبانی خاکسترنشین . البته که‌رسم یلدا ،رسم زیبایی است . البته که همین حرف زدن دوای خیلی از دردهاست . البته که این یک دقیقه بیشتر باهم بودن را باید جشن گرفت ولی من ، شخص من که لزوما حرف‌هایم حکم قطعنامه ندارد.  دل کارگرهای حقوق نگرفته، دل خوزستانی‌های نازنین و دل آنها که هر کدام به‌نحوی و نوعی چرخ زندگی شان نمی چرخد،دل اینهاباغ انار سرخی است که به خون نشسته  و کی ترک بردارد و خون دلشان دامن گیرمان شود . من نمی گویم چون  دریک گوشه مملکت حال مردم بد است ،ما حق شادی نداریم، حق دور هم بودن نداریم، نه ولی می‌شود با کارهای کوچکی که بلدیم همه مان دل خون خیلی‌ها را شاد کنیم . این نصیحت شما به کارخیر نیست  وصرفا یک پیشنهاد بود که می توانید وقت مزمزه کردن دانه‌های ملس انار زیر دندانتان به آن فکر کنید...