میل مبهم  خبر

میل مبهم خبر

ضرب‌المثل معروفی منتسب به انگلیسی‌ها وجود دارد مبنی بر این‌که «بی‌خبری، خوش‌خبری است» همین دیدگاه مستتر در این ضرب‌المثل چهار کلمه‌ای بسط داده شده به کتاب‌های بسیاری که معروف‌ترینش حداقل در بازار نشر ایران کتاب «دیگر اخبار نخوانید» از رولف دوبلی است و آنقدر خواننده دارد که دو نشر در ایران دو‌ترجمه متفاوتی از آن را بارها تجدید چاپ کرده‌اند. توصیه کلی کتاب این است که برای آسانی روانتان سمت اخبار نروید! ‌ البته که خبر خوب هم گاه ترکیب متناقضی به نظر می‌رسد چرا که در خبرنویسی مثال کلاسیکی هست که می‌گوید اگر سگی پای انسانی را گاز بگیرد خبر نیست اما اگر انسانی پای سگی را گاز بگیرد، خبر است. این موضوع اما سوی دیگری هم دارد، وجهه‌ای که نشانه آن اقبال دیوانه‌وار مخاطبان به خبرهای تلخ است. تصاویری از جرایم همواره میان خبرهای منتشر شده مشتریان بیشتری دارد. همین چند روز پیش که مرگ خودخواسته یک بازیگر جوان در ایران باعث حواشی بسیاری شد میزان بازدید از پیگیری این حواشی نشان از تاثیرات مخرب این علاقه عجیب به اخبار داشت. آنقدر که حتی جمعی از روان‌شناسان در نامه‌ای به نحوه انتشار خبرهای مربوط به مرگ خودخواسته این چهره واکنش نشان دادند. اما جریان رسانه به نظر می‌رسد تضمین حیاتش را به انتشار اینگونه اخبار گره زده است، بدون اینکه بداند تبعات و پیامدهای رواج این گونه اخبار چقدر می‌تواند در سلامت روانی شهروندان تاثیر داشته باشد. به ویژه آنکه حالا دیگر تعریف ما از رسانه محدود به روزنامه‌ها و جراید چاپی نیست و اخبار بر خلاف سال‌های گذشته در دسترس‌تر از همیشه در گوشی موبایل‌های شهروندان همیشه همراه آنهاست. اینکه اخبار خوب نه تنها بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها ندارند بلکه مشتریان و مخاطبان کمتری دارند می‌تواند نشانه آشکاری بر عادی شدن خشونت در یک جامعه باشد. فارغ از میزان استقبال مخاطبان از اخبار این‌چنینی شاخص‌های دیگری هم در افزایش خشونت می‌توان یافت، از افزایش میزان مراجعه به پزشکی قانونی به واسطه نزاع گرفته تا کاهش تاب‌آوری اجتماعی میان آمارهای منتشر شده، شاخص‌هایی که به وضوح هشداردهنده هستند.