حاج نادر خداحافظ. پریشب برای آخرین بار دیدمت. تویی را که می‌شناختمت. دست گرمت را در دستم گرفتم. گرمی دستانت امیدبخش بود که دوباره برگردی. بارها تو را دوباره از خدا گرفته‌بودیم. این بار هم امید داشتیم چنین شود؛ اگرچه دلشوره‌ای تلخ این امید را کمرنگ کرده‌بود. حاج نادر عزیز! رفتنت هم نمادین بود. در روز قدس رفتی. نامت و خاطره‌ات با قدس عجین شد. فراموشت نمی‌کنم که هر سال چقدر خون دل می‌خوردی تا همایش افق نو تعطیل نشود. و چقدر در این کار تنهایت می‌گذاشتند. تو ماندی و افق نو و تحریم خودت و همایشت. باز هم ناامید نشدی و افق نو را به لبنان بردی. حاج نادر امشب نزد شهدا مهمان شدی. دیدارت با آوینی تازه شد. برای ما دعا کن تا در این نبرد بزرگ، در جبهه گسترده جهانی انقلاب اسلامی کم نیاوریم.
 استاد ما را تنها گذاشتی اما فراوانند شاگردانت که الگویشان شدی. حاج نادر پس از عمری جوش و خروش و شور و شوق و دغدغه‌مندی به آرامش ابدی رسیدی. باد که نزد خدایت و در کنار شهدا و امام شهدا و سردار دل‌ها در جنات عدن الهی روزی‌خوار باشی.