پرس تی وی، زبان گویای فرامرزی ایران
محمد ترابزاده از سال1385 با ساخت مستندهایی درباره آسیب‌های اجتماعی اعتیاد و ساختار فرقه‌های انحرافی در شبکه‌های داخلی صداوسیما فعالیت خود را شروع کرد اما فصل جدید فعالیت‌های وی از سال 1391 که به همکاری با پرس تی وی اقدام کرد، ابعاد جهانی به خود گرفت.وی تا امروز مستندهایی چون زنان مددکار اجتماعی، تعزیه؛ اپرای ایرانی، زنان موفق ایرانی، مافیای مواد مخدر و اتباع افغانستانی در ایران را ساخته است.
ترابزاده درباره علاقه و ورودش به مستندسازی می‌گوید: آشنایی با افراد جدید و آگاهی یافتن از موضوعات نو برایم بسیار جذاب بوده و هست. یک مستندساز می‌تواند با ساخت مستند، پرده از حقیقتی بردارد که اطلاع از آن می‌تواند برای مردم مفید باشد.
وی درباره همکاری‌اش با شبکه پرس تی وی ادامه می‌دهد: در یک جمله می‌گویم پرس تی وی هم محکوم به پیش رفت است هم تنهاست. چراکه جایگاه بسیار مهمی به‌عنوان زبان گویای جمهوری اسلامی ایران در فراسوی مرزها دارد. در عین حال باید استانداردهایی را رعایت کند و حساسیت جهانی روی این شبکه زیاد است. از دید حرفه‌ای، مستندی که در قالب مدیوم تلویزیون تولید می‌شود، لاجرم باید قوائدی را در ساختار رعایت کند و با بیننده سالن سینما فرق دارد همین چارچوب برای پرس تی وی پررنگ‌تر است. بنابراین مستندساز قبل از تولید باید این استانداردها را در نظر بگیرد. وی در پاسخ به این سؤال که جایگاه مستند، خبر و برنامه را در پرس تی وی چگونه می‌بینید هم می‌گوید: به همان نسبت که یک فصلنامه هرگز نمی‌تواند جای روزنامه باشد، یک شبکه خبری هم به خبر و برنامه تحلیلی نیاز دارد و هم به فیلم مستند تا چرخه اطلاع‌رسانی را تکمیل کند. یک مستند نیازمند تحلیل و بررسی‌های تحقیقی است و باید در ادامه خبر و با یک فاصله زمانی به اطلاع مخاطب برسد و مجموعه خبر، برنامه و مستند است که به آگاهی کامل مخاطب منجر می‌شود. درنتیجه، خبر و مستند نوعی هم‌افزایی دارند و هرگز یکی جای دیگری را نمی‌گیرد.
وی درباره ارزیابی‌اش از جایگاه مستندسازی در ایران هم توضیح می‌دهد: معتقدم باید تغییر نگرش نسبت به مستند در جامعه ایجاد کنیم. در عین حال توجه داشته باشیم که با ساخت مستند هم حرف جدیدی باید مطرح شود و هم سوالاتی پاسخ داده شود و در اصل بر میزان آگاهی مخاطب افزوده شود که قبل از تماشای آن اثر در بیننده نبوده و این پدیده، نیازمند حمایت از جانب مدیران فرهنگی کشور است.
وی درباره همکاری‌اش با شبکه پرس تی وی ادامه می‌دهد: در یک جمله می‌گویم پرس تی وی هم محکوم به پیش رفت است هم تنهاست. چراکه جایگاه بسیار مهمی به‌عنوان زبان گویای جمهوری اسلامی ایران در فراسوی مرزها دارد. در عین حال باید استانداردهایی را رعایت کند و حساسیت جهانی روی این شبکه زیاد است. از دید حرفه‌ای، مستندی که در قالب مدیوم تلویزیون تولید می‌شود، لاجرم باید قوائدی را در ساختار رعایت کند و با بیننده سالن سینما فرق دارد همین چارچوب برای پرس تی وی پررنگ‌تر است. بنابراین مستندساز قبل از تولید باید این استانداردها را در نظر بگیرد. وی در پاسخ به این سؤال که جایگاه مستند، خبر و برنامه را در پرس تی وی چگونه می‌بینید هم می‌گوید: به همان نسبت که یک فصلنامه هرگز نمی‌تواند جای روزنامه باشد، یک شبکه خبری هم به خبر و برنامه تحلیلی نیاز دارد و هم به فیلم مستند تا چرخه اطلاع‌رسانی را تکمیل کند. یک مستند نیازمند تحلیل و بررسی‌های تحقیقی است و باید در ادامه خبر و با یک فاصله زمانی به اطلاع مخاطب برسد و مجموعه خبر، برنامه و مستند است که به آگاهی کامل مخاطب منجر می‌شود. درنتیجه، خبر و مستند نوعی هم‌افزایی دارند و هرگز یکی جای دیگری را نمی‌گیرد.
وی درباره ارزیابی‌اش از جایگاه مستندسازی در ایران هم توضیح می‌دهد: معتقدم باید تغییر نگرش نسبت به مستند در جامعه ایجاد کنیم. در عین حال توجه داشته باشیم که با ساخت مستند هم حرف جدیدی باید مطرح شود و هم سوالاتی پاسخ داده شود و در اصل بر میزان آگاهی مخاطب افزوده شود که قبل از تماشای آن اثر در بیننده نبوده و این پدیده، نیازمند حمایت از جانب مدیران فرهنگی کشور است.
