می‌توانم بگویم متاسفانه سن شروع تمام مباحثی که به آسیب‌های اجتماعی مرتبط می‌شود، به‌شدت پایین آمده و به اواخر کودکی رسیده‌است. مثلا اگر شما کودک 10ساله‌ای دارید و آموزش‌ موضوعات مراقبتی را به‌درستی مطرح نکرده‌اید، آن کودک در مدرسه ممکن است چیزهایی را یاد بگیرد که نه در خانواده مطرح بوده و نه در فامیل. اینها مسائلی است که به همه نوجوانان در هر شرایطی که زندگی می‌کنند، مربوط می‌شود. تلویزیون هم به‌عنوان یک رسانه تاثیرگذار و این‌که مخاطبان بسیاری دارد و با توجه به چارچوب‌هایی که در برنامه‌سازی برای مخاطبان خود دارد و باید برنامه‌سازان رعایت کنند، نمی‌تواند در این زمینه خیلی ورود کند. متاسفانه نوجوان امروز دسترسی به خیلی موارد دارد ولی این موضوع نمی‌تواند به همین شکل در رسانه بازتاب پیدا کند چون طیف وسیعی از مخاطبان را دارد. با این حال تا آنجا که بتوانیم این آگاهی و آموزش را برای مخاطب نوجوان از هر طریقی در برنامه  داشته ‌باشیم چون تاثیرات بسیار مثبتی روی آنها می‌گذارد. از همین رو یک‌سری مسائل مربوط به نوجوانان، باید آسیب‌شناسی شود و برایش راهکار پیدا  کنیم و درباره‌اش صحبت کرده و آموزش‌های صحیح از رسانه داده شود. یک‌سری مسائل باید به نوعی که در قالب چارچوب‌های رسانه قرار می‌گیرد، مورد توجه باشد و برای پاسخ‌دادن به پرسش‌هایی که در ذهن مخاطب نوجوان است یا برای آموزش و آگاه کردن بچه‌ها برنامه‌هایی ساخته شود. این برنامه‌ها نوعی کمک به پدر و مادر  در تربیت بچه‌هاست. بنابراین هرقدر که آموزش‌های درست در مورد این مسائل به بچه‌ها داده شود، می‌توان تاثیرات آن را روی بچه‌ها دید. لذا این آموزش‌ها را باید در سطح رسانه ببریم و این آسیب‌شناسی‌ها را مطرح کنیم تا خانواده‌ها در جریان باشند، نه این‌که بترسند، بلکه بدانند  چه اتفاقی می‌افتد. یکی از مسائلی که در این زمینه مهم است و می‌توان از طریق رسانه آنها را آموزش داد، رفتارهای مربوط به سوژه‌های حساس است. ما باید به جای  انکار  بتوانیم ببینیم و بدانیم که برخی معضلات هست و بعد دنبال راهکار  بگردیم.