تیک‌های صوتی نیز دسته دیگر از این اختلال هستند که طی آن فرد بی‌اختیار از خود صدا تولید می‌کند. به عنوان مثال، سرفه کردن، درآوردن صدای حیوانات، خرخر کردن یا نالیدن، خرناس کشیدن، جیغ زدن، تکرار کردن یک صدا، کلمه یا عبارت خاص، فحاشی و... از جمله تیک‌های صوتی است که فرد به طور غیر ارادی انجام می‌دهد و تسلطی بر خود ندارد. این اختلال رفتاری مدام تکرار می‌شود و بر اثر استرس و اضطراب افزایش می‌یابد. از شایع‌ترین علل اختلال تیک عصبی می‌توان به سندرم پس از بلوغ، عوامل ارثی، داروها، ضربات وارد شده به سر و سکته، عمل جراحی، مسمومیت‌ها و هانتینگتون اشاره کرد. برخی اوقات تیک‌ها به طور کاملا طبیعی دیده می‌شوند و اگر شخص از آن خبر نداشته‌باشد، فکر می‌کند فرد مبتلا به تیک، عمدا این کار را انجام می‌دهد. بعضی اوقات درمان تیک صرفا با انجام تمرین‌های رفتاری امکان‌پذیر است. گاهی با گذر زمان و بهبود شرایط زندگی و دوری از استرس و تنش این عارضه به خودی خود بهبود خواهدیافت. به فردی که تیک عصبی دارد، تذکر ندهید زیرا توجه و حساسیت زیاد باعث تمرکز بیشتر مغز روی این عارضه  و تشدید آن می‌شود. البته این حساسیت نداشتن نباید با بی‌توجهی به مشکل اشتباه گرفته‌شود؛ چراکه در این صورت درمان تیک هم جدی گرفته نمی‌شود. منظور این است که بیش از اندازه در مورد آن صحبت نشود تا اضطراب و نگرانی را بیشتر نکند. فرد مبتلا باید از محیط‌ و موقعیت‌های پر تنش و اضطراب‌زا دوری کند. علاوه بر این ساعات خواب و استراحت کافی، ورزش و کاهش مصرف کافئین توصیه می‌شود.