در چنین فضای غبارآلودی، رسانه‌ملی با برگزاری جشنواره «قهرمان ایران»، به روایتی بدیل و ایجابی از «وضعیت» دست زد. این رویداد نه‌ فقط یک جشنواره ورزشی، بلکه یک کنش نمادین برای بازخوانی معنای «ایران قوی» بود. اهمیت این جشنواره در ابعاد مشارکت خیره‌کننده آن نهفته است؛ ثبت ۱۰ میلیون رأی مردمی در پنجمین دوره این جشنواره، یک نصاب تازه و رکوردی دست‌نیافتنی برای رویدادهای تلویزیونی است که نشان می‌دهد برخلاف روایت‌های بیگانه، جامعه ایرانی همچنان تشنه‌ تجربه‌های مشترک امیدبخش است. 
هر یک از این ۱۰ میلیون رأی، فراتر از یک عدد، یک «ژست نمادین» و اعلام تعلق ملتی است که می‌گوید: «من بخشی از این پیکره‌ام.» برگزاری مراسم اختتامیه در سالن اجلاس سران و با حضور رئیس‌جمهور، به‌روشنی گویای جایگاه ملی و سطح اهمیت این رویداد در تقویم فرهنگی کشور است. در این تالار نمادین، قهرمانان ورزشی نه صرفا به‌عنوان مدال‌آوران، بلکه به‌عنوان فرزندان ملت و نمادهای «رنج شیرین» یک سرزمین معرفی شدند. استفاده از نشان‌های «فردوسی»، «سلیمانی»، «تختی» و «شرافت»، ابزارهای زبان‌شناختی رسانه‌ملی برای القای معنای «قهرمان تراز» بود؛ جایی که ورزشکار از یک چهره‌ معمولی به یک «نماد ملی» ارتقا می‌یابد. در این میان، نقش تحول‌آفرین مدیریت رسانه‌ملی در پیوند دادن مردم و قهرمانان، محور اصلی این دیالوگ نمادین بود. این جشنواره در بخش «صحنه‌های ماندگار»، لحظات متراکم از معنا را به تصویر کشید؛ لحظاتی که در آن ورزشکار با پایبندی به ارزش‌های اخلاقی، «خیر» را به نمایش می‌گذارد. مردم با تماشای این آینه، تصویر «خود توانمند» خود را بازخوانی کردند و دریافتند که علی‌رغم همه فشارها، قوی هستند و در حال پیشرفت.