شماری از چهره‌های شناخته‌شده اپوزیسیون پیش از آغاز درگیری‌ها، آشکارا از افزایش فشار نظامی علیه ایران حمایت کرده و حتی حملات خارجی را راهکاری برای تغییر شرایط داخلی معرفی می‌کردند و عملا آتش‌بیارمعرکه شده بودند تا جنایتکارانی چون ترامپ و نتانیاهو به بهانه حمایت از مردم ایران، کودکان میناب و جوانان لامرد را سلاخی کنند. با آغاز حملات نیز برخی از همین افراد واکنش‌هایی نشان دادند که از سوی افکار عمومی به‌منزله استقبال از عملیات نظامی علیه کشور تعبیر شد.
اکنون اما محور اصلی فعالیت رسانه‌ای این طیف، تمرکز بر خسارت‌های واردشده به استان‌های جنوبی است؛ موضوعی که بیش از آن‌که نشانه تغییر دیدگاه باشد، تلاشی برای بازسازی سرمایه سیاسی از دست‌رفته محسوب می‌شود. به باور آنان، این جریان می‌کوشد با تغییر کانون توجه از عامل خارجی حملات، مسئولیت اصلی خسارت‌ها را متوجه ساختار داخلی کشور کند.
در همین چارچوب، نام‌هایی مانند اشکان خطیبی و علی کریمی بار دیگر در فضای رسانه‌ای، مطرح شده‌اند؛ افرادی که زمانی از مداخله خارجی به‌عنوان راه‌حل یاد می‌کردند، اکنون با استناد به آسیب‌های ناشی از همان حملات، خود را در جایگاه مدافع مردم جنوب قرار داده‌اند؛ تغییری منافقانه که با مواضع پیشین آنان همخوانی ندارد. این اتفاق روایت بخشی از یک عملیات رسانه‌ای گسترده‌تر است؛ عملیاتی که تلاش می‌کند مرز میان متجاوز و قربانی را کمرنگ کرده و منشأ بحران را نه حملات خارجی بلکه واکنش دفاعی ایران معرفی کند. چنین رویکردی در امتداد همان جنگ شناختی قرار می‌گیرد که پس از ناکامی اهداف نظامی، بیش از گذشته بر عرصه افکار عمومی متمرکز شده است. جنوب ایران، صرفا یک سوژه خبری یا ابزار دشمنی با وطن توسط این سلبریتی‌های وطن‌فروش است اما این منطقه در حافظه تاریخی ایرانیان با مقاومت در برابر قدرت‌های خارجی گره خورده. جریانی که در گذشته از تشدید جنگ علیه ایران استقبال می‌کرد، برای جلب اعتماد افکار‌عمومی اکنون ناگزیر است ابتدا نسبت خود را با آن مواضع روشن کند. زیرا بدون پاسخگویی درباره حمایت‌های گذشته از مداخله خارجی، ادعای دفاع از مردم آسیب‌دیده با پرسش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد.