ابراهیم‌زاده، خالق نقش‌های ماندگاری که در حافظه جمعی مردم حک شده‌اند؛ از دنیای پرکشش «آرایشگاه زیبا» گرفته تا پیچیدگی‌های «ولایت عشق» و «ساختمان پزشکان»، همواره بازیگری بود که فراتر از نقش، به دنبال «روح اثر» می‌گشت.
یکی از زیباترین روایت‌های زندگی او، نگاه متمایز وی به بازیگری بود. او که روزگاری با اقتدار در آثار کلاسیک حضور داشت، 
در سال‌های پایانی از پذیرش متن‌هایی که فاقد جذابیت و قدرت گیرایی هستند، خودداری می‌کرد. او نمی‌خواست با ضعف متون روز، اعتبار سال‌ها تجربه خود را خدشه‌دار کند. این «گزیده‌کاری» نه از سر تکبر، بلکه از سر احترام به مخاطب و تقدیس هنر بود؛ او معتقد بود که هنر، محدود به ژانر نیست؛ بلکه هنر، تواناییِ انتقالِ پیام‌های جدی در لباسی از طنز است. 
او برای خود استانداردی داشت: فیلمنامه‌ای کار شده، کارگردانی کاردان و گروهی منسجم. وی در سال‌های اخیر، مسیر دشوار آموزش و نگارش را برگزید تا با تشکیل گروه‌هایی چون «تئاتر پاییزه»، جوانانی را که شاید در مسیرهای غلط هنری قدم برمی‌داشتند، به سوی اصالت هدایت کند. ما امروز نه تنها یک بازیگر، بلکه یک «نگهبانِ کیفیت» را از دست داده‌ایم؛ کسی که یادآوری کرد: «اگر متن، قدرتمند نباشد، بازیگر حتی با تمام توان هم نمی‌تواند معجزه کند.»
خداحافظ سیروس ابراهیم‌زاده؛ خالق کاراکترهای خاکستری و ماندگار؛ مردی که تا آخرین نفس، به جای «کار کردن»، «خلق کردن» را انتخاب کرد.